Plan Kolędy 2015/2016

28 grudnia rozpoczniemy w naszej parafii Wizytę duszpasterską - Kolędę. Zgodnie z tradycją tegoroczną kolędą będzie objęta część parafii, nie odwiedzona w ubiegłym roku.
    Wizyta duszpasterska w rodzinie jest wielkim wydarzeniem w życiu wspólnoty parafialnej. Ma ona charakter małej liturgii sprawowanej w rodzinie - domowym kościele. Celem tej liturgii jest wspólna modlitwa i wypraszanie Bożego błogosławieństwa dla całej rodziny. Byłoby dobrze, aby w czasie kolędy, w miarę możliwości, obecni byli wszyscy członkowie rodziny!
    Stół powinien być nakryty białym obrusem, na stole krzyż, dwie świece, woda święcona i Pismo św.
    Podczas kolędy księża nie przyjmują żadnych ofiar, a ewentualne ofiary dla ministrantów, przeznaczone na misje oraz na letni wypoczynek ministrantów i lektorów, prosimy składać wyłącznie do puszek a nie do rąk ministrantów! Ofiary kolędowe składane kiedyś na ręce kapłanów, przeznaczone na potrzeby wspólnoty Parafialnej, będzie można złożyć podczas tzw. „kolekty kolędowej”, która będzie w niedzielę 17 stycznia na wszystkich Mszach św. Tegoroczne ofiary będą przeznaczone na remont domu katechetycznego (wymiana okien). Już dziś serdeczne Bóg zapłać za wszelkie ofiary. W tym dniu o godz. 1230 zostanie odprawiona Msza św. w intencji wszystkich odwiedzonych rodzin.


Plan wizyty duszpasterskiej kolędy 2015 – 2016

Poniedziałek 28.12.2015 r. godz. 16.00
1.    Plebiscytowa 22 – 32
2.    Plebiscytowa 48 – 34
3.    Norwida
4.    Skromna i Asnyka

Wtorek 29.12.2015 r. godz. 16.00
1.    Fabryczna 2 – 10
2.    Fabryczna 20 – 12
3.    Fabryczna 22 – 28
4.    Fabryczna 36 – 30

Środa 30.12.2015 r. godz. 16.00
1.    Plebiscytowa 6 – 20
2.    Orląt Lwowskich 1 – 15
3.    Orląt Lwowskich 17 – 31
4.    Orląt Lwowskich 57 – 33

Sobota 2.01.2016 r. godz. 14.00
1.    Orląt  Lwowskich 2 – 20
2.    Orląt Lwowskich 40 – 22
3.    1 Maja 31 – 49
4.    1 Maja 71 – 51

Niedziela 3.01.2016 r. godz. 15.00
1.    1 Maja 10a – 12
2.    1 Maja 12e – 12a
3.    1 Maja 18 – 28a
4.    1 Maja 28b – 30

Poniedziałek 4.01.2016 r. godz. 16.00
1.    1. Maja 79 – 99
2.    1 Maja 99 – 79
3.    1 Maja 99a – 107
4.    Ozimska 47 – 51 i 55 – 57

Wtorek 5.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Ozimska 53
2.    Ozimska 53
3.    Ozimska 59 – 67
4.    Ozimska 73a – 69

Czwartek 7.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Kościuszki 23 – 37
2.    Kościuszki 16 – 32
3.    Kościuszki 34 – 54a
4.    Kościuszki 54a – 34

Piątek 8.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Dubois 8 – 38
2.    Dekabrystów – numery nieparzyste
3.    Dekabrystów oraz Robotnicza – numery parzyste
4.    Robotnicza – numery nieparzyste

Sobota 9.01.2016 r. godz. 13 – kolęda dodatkowa
Od godz. 14.00
1.    Kraszewskiego 1 – 35
2.    Kraszewskiego 35 – 1
3.    Dubois 1 – 35
4.    Dubois 47 – 37  

Niedziela 10.01.2016 r. godz. 15.00
1.    Mickiewicza i Słowackiego
2.    Karola Miarki
3.    Plebiscytowa 50 – 120 oraz Stalmacha
4.    Kraszewskiego 2-12 i Dmowskiego

Poniedziałek 11.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Ligonia 1 – 19
2.    Ligonia 19 – 1
3.    Ligonia 2 – 16 i Ozimska 50 – 60
4.    Prusa

Wtorek 12.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Katowicka 2 – 46
2.    Katowicka 46 – 2
3.    Katowicka 61 – 79
4.    Katowicka 52 – 62

Środa 13.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Katowicka 1 – 39
2.    Katowicka 39 – 1
3.    Armii Krajowej 4 – 13a
4.    Armii Krajowej 13a – 4

Czwartek 14.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Armii Krajowej 14 – 16
2.    Armii Krajowej 22 – 17
3.    Armii krajowej 23 – 28
4.    Armii Krajowej 32 – 29

Piątek 15.01.2016 r. godz. 16.00
1.    Rodziewiczówny
2.    Gabrieli Zapolskiej – domki
3.    Gabrieli Zapolskiej 26b – 26 i 36
4.    Gabrieli Zapolskiej 28 – 34

Plan Kolędy 2014/2015

27 grudnia rozpoczniemy Wizytę duszpasterską – kolędę w tej części parafii, która nie została odwiedzona w ubiegłym roku. Wizyta duszpasterska w rodzinie jest ważnym wydarzeniem w życiu wspólnoty parafialnej. Jej celem jest wspólna modlitwa z wszystkimi domownikami, udzielenie Bożego błogosławieństwo oraz rozmowa duszpasterska.
Stół powinien być nakryty białym obrusem, na stole krzyż, dwie świece, może być naczynie z wodą święconą i Pismo św.
    
Podczas kolędy księża nie przyjmują żadnych ofiar, a ewentualne ofiary dla ministrantów, przeznaczone na misje św. oraz ich letni wypoczynek, składamy wyłącznie do ministranckich puszek. Ofiary kolędowe, przeznaczone w tym roku na pokrycie kosztów malowania naszego kościoła, będzie można złożyć podczas tzw. „kolekty kolędowej”, która będzie w niedzielę 18 stycznia na wszystkich Mszach św. W tym dniu o godz. 12.30 odbędzie się Msza św. w intencji wszystkich odwiedzonych rodzin.

 

Sobota 27.12. godz. 14.00
    
1.    Kolejowa 1–9b
2.    Kolejowa 2–12c
3.    Kolejowa 12c–2
4.    Warsztatowa

Niedziela 28.12. godz. 15.00
    
1.    Telesfora 4–8
2.    Telesfora 10–22
3.    Telesfora 22–10
4.    Rejtana 2–8 i Przemysłowa

Poniedziałek 29.12. godz. 16.00

1.    Ozimska 62 i 68
2.    Ozimska 64 i 68
3.    Ozimska 66 i 68

Wtorek 30.12. godz. 16.00

1.    Ozimska 83–95
2.    Jakuba Kani 3b
3.    Jakuba Kani 3c

Piątek 2.01. godz. 16.00

1.    Jakuba Kani 1–17
2.    Jakuba Kani 2–14
3.    Rejtana 5a

Sobota 3.01. godz. 14.00

1.    Kasprowicza – parzyste
2.    Kasprowicza 1–9
3.    Kasprowicza 9–1

Niedziela 4.01. godz. 15.00

1.    Drzymały 2–20
2.    Drzymały 20–2
3.    Drzymały 26–38a
4.    Drzymały 38a–26

Poniedziałek 5.01. godz. 16.00

1.    Drzymały 1–35
2.    Drzymały 35–1
3.    Plebiscytowa 9–23
4.    Armii Krajowej – Cementownia,
Fabryczna 27 i 29 oraz Plebiscytowa 23–9

Środa 7.01. godz. 16.00

1.    Cementowa
2.    Wapienna
3.    1 Maja 149a–145
4.    1 Maja 145–149a

Czwartek 8.01. godz. 16.00

1.    1 Maja 143–135
2.    1 Maja 127–133
3.    1 Maja 125–119
4.    1 Maja 111–117

Piątek 9.01. godz. 16.00

1.    1 Maja 114–110
2.    1 Maja 104–108
3.    1 Maja 102–98
4.    1 Maja 92–96

Sobota 10.01. godz. 14.00

1.    1 Maja 90–86
2.    1 Maja 80–84
3.    1 Maja 78–74
4.    1 Maja 68–72

Niedziela 11.01. godz. 15.00

1.    1 Maja 66–60
2.    1 Maja 52–56
3.    1 Maja 50–32
4.    1 Maja 32–50

Poniedziałek 12.01. godz. 16.00

1.    Sosnkowskiego, Dolnośląska, Górnośląska, Kujawska
2.    Olsztyńska, Warszawska
3.    Małopolska
4.    Śląska

Wtorek 13.01. godz. 16.00

1.    Łódzka, Szczecińska
2.    Ziemi Lubelskiej, Lubuska, Gdańska
3.    Mazurska, Wielkopolska, Mazowiecka, Ozimska 155–163
4.    Głogowska i Pomorska

Środa 14.01. godz. 16.00

1.    Budziszyńska, Sandomierska
2.    Jeleniogórska, Kłodzka
3.    Zgorzelecka, Legnicka, Kaszubska
4.    Poznańska, Słubicka

Program świąteczny

1. W czwartek 24 grudnia – Wigilia Bożego Narodzenia. Zachęcamy do religijnego przeżycia tego dnia, a zwłaszcza wieczerzy wigilijnej. Nie zapomnijmy o wspólnej modlitwie, czytaniu fragmentu Ewangelii o narodzeniu Jezusa i wspólnym śpiewaniu kolęd. Obrzędy wieczerzy wigilijnej możemy znaleźć w nowej książeczce „Droga do nieba” pod numerem 59.
O godz. 16.00 pasterka dla dzieci, o godz. 24.00 pasterka w intencji wszystkich Parafian i przybyłych Gości. Kolekta przeznaczona będzie na Diecezjalną Fundację Ochrony Życia.

2. W piątek 25 grudnia – Uroczystość Narodzenia Pańskiego. Nie obowiązuje w tym dniu wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych. Msze św. jak w każdą niedzielę z wyjątkiem Mszy św. o godz. 6.30, której nie będzie. O godz. 17.45 uroczyste nieszpory kolędowe – serdecznie zapraszamy do licznego uczestnictwa!

3. W sobotę 26 grudnia święto św. Szczepana. Msze św. jak w każdą niedzielę, nie będzie nabożeństwa popołudniowego.

4. W niedzielę 27 grudnia święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa. Podczas Mszy św. o godz. 8.00 poświęcenie wina ku czci św. Jana Apostoła. Biskup Opolski zaprasza wszystkich migrantów zarobkowych i ich rodziny na doroczne spotkanie modlitewne o godz. 11.00 w kościele parafialnym w Jemielnicy.

5. W poniedziałek 28 grudnia rozpoczniemy wizytę duszpasterską – kolędę. Prosimy o zapoznanie się z planem kolędy zamieszczonym w tej gazetce i wywieszonym w gablotce. O godz. 10.00 Msza św. ku czci św. Młodzianków w intencji wszystkich dzieci naszej parafii.

6. W czwartek 31 grudnia zakończenie starego roku. O godz. 17.00 Msza św. w intencji wszystkich Parafian zmarłych w mijającym roku oraz w intencji żyjących Parafian i Gości.

7. W piątek 1 stycznia Nowy Rok Pański 2016 oraz Uroczystość Bożej Rodzicielki Maryi – święto nakazane. Msze św. jak w każdą niedzielę z wyjątkiem Mszy o godz. 630, której tradycyjnie nie będzie.

8. Zapraszamy Parafian do spowiedzi św. przedświątecznej:
– dla uczniów szkoły podstawowej i gimnazjalnej w piątek 18.12. o godz. 16.00
– dla młodzieży i dorosłych:
        - w piątek (18.12) od 6.30 – 8.30 oraz 17.00 – 19.00
        - w sobotę (19.12.), w godz. 6.30 – 8.30 oraz od 16.00 – 19.00
- w poniedziałek (21.12.), wtorek (22.12.) i w środę (23.12) w godz. 6.30 – 11.00 oraz od 14.00 – 19.00
- w czwartek (24.12.) od 6.30 – 15.00

Bardzo prosimy nie odkładać spowiedzi św. na ostatnie dni przed świętami, a w szczególności na dzień wigilijny.

Święci na każdy dzień-wrzesień

1 wrzesień
Idziego, Bronisławy, Beatrycze, Wiktora

 

Bł. Bronisława, dziewica (ok. 1200-1259). Urodziła się w Kamieniu na Śląsku. Mając 16 lat wstąpiła do klasztoru norbertanek w Zwierzyńcu pod Krakowem. W życiu zakonnym doszła do wyżyn modlitwy mistycznej. Jest patronką diecezji opolskiej oraz dobrej sławy. Uciekają się do niej ci, którym krzywdząco odebrano dobre imię.

 

2 wrzesień
Wilhelma, Stefana, Juliana, Bohdana, Salomona, Brygidy, Ingrydy

 

Św. Wilhelm, biskup (+ok. 1075). pochodził prawdopodobnie z Anglii. Był biskupem w Roskilde (Dania), a także doradcą króla Swena. Przeszedł do historii jako gorliwy apostoł wśród Duńczyków.

 

3 wrzesień
Grzegorza, Izabeli, Marinusa, Przybysława, Eufemii, Karinusa, Doroty, Feby, Remakla, Szymona

 

Św. Grzegorz I Wielki, papież, doktor Kościoła (540-604). Na Wschodzie czczony jako Grzegorz Dialogos. Urodził się w rodzinie rzymskich patrycjuszów. Jego rodzice, św. Gordian i św. Sylwia, doznają chwały ołtarzy. Będąc prefektem miasta, nie mogąc pogodzić służby Bogu i światu, porzucił karierę i we własnym domu założył klasztor dla dwunastu towarzyszy (575) oraz sześć innych klasztorów w swoich dobrach na Sycylii. W cztery lata później papież Pelagiusz II udzielił mu święceń diakonatu i jako swego przedstawiciela wystał do Konstantynopola (578-586). Wykazał duże umiejętności dyplomatyczne. Powróciwszy do Rzymu prowadził nadal życie zakonne. Po śmierci papieża został wybrany na stolicę Piotrową 3 września 590 roku. Jego pontyfikat trwał 15 lat. Był to burzliwy okres wędrówki ludów. Grzegorz I pozyskał dla Kościoła Wizygotów w Hiszpanii, ariańskich Longobardów, Gallów oraz brytyjskich Anglosasów. Historia nazwala go "apostołem ludów barbarzyńskich". On zaś określił siebie: "servus servorum Dei" "sługa sług Bożych". Grzegorz odnowił życie kościelne, zreformował i ujednolicił liturgię i śpiew kościelny Od jego pontyfikatu pochodzi zwyczaj odprawiania 30 Mszy świętych za zmarłych zwanych "gregoriańskimi". Pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką, która wywarła poważny wpływ na kształtowanie się myśli chrześcijańskiego Zachodu, zwłaszcza w zakresie duchowości i prawodawstwa. Należy do czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Jest patronem m. in. uczniów, studentów, nauczycieli, chórów szkolnych, piosenkarzy, muzyków. Gdy Rzym nawiedziła w 590 roku zaraza, Grzegorz zarządził pokutną procesję dla odwrócenia klęski. Podczas niej nad mauzoleum Hadriana zobaczył anioła chowającego wyciągnięty skrwawiony miecz. Wizję te zrozumiano jako koniec plagi. Utrwalono ją artystycznie. Do dnia dzisiejszego nad tym mauzoleum Hadriana, zwanym Zamkiem Św. Anioła, dominuje ogromny posąg anioła ze wzniesionym mieczem.

 

4 wrzesień
Rozalii, Róży, Liliany, Magnusa, Idy, Katarzyny, Liliany

 

Św. Rozalia, dziewica, pustelnica (ok. 1130-1165/1170?). Była pustelnicą, żyjącą w grocie na Sycylii. Do dnia dzisiejszego jest czczona w świątyni wybudowanej na miejscu jej życia, modlitwy, śmierci. Według starej opowieści urodziła się na zamku Olivella w pobliżu Pergamo, jako córka księcia służącego królowi Normanów Rogerowi II. Przed jej urodzeniem matka otrzymała polecenie we śnie, aby nazwała ją Rozalia, będzie bowiem najpiękniejszym kwiatem rodu i wyspy Ponieważ rodzice przynaglali ją do małżeństwa, uciekła z pałacu na pobliską górę i tam zamieszkała, prowadząc życie pełne pokuty i wyrzeczeń. Nie przyzwyczajona do surowego życia zmarła młodo.

 

5 wrzesień
Wiktora, Doroty, Teodora, Wawrzyńca, Justyny, Bertyna

 

Św. Wiktoryn, męczennik (+ok. 98). Według "Martyrologium Romanum" ludność miasta i okolic Amiternum obrała go biskupem. Za panowania Trajana został skazany na zesłanie do Cotigliano. Tam przez trzy dni wisiał głową w dół, następnie zmarł męczeńską śmiercią. Ciało jego przywieziono i pochowano w Amiternum.

 

6 wrzesień
Magnusa, Beaty, Eugeniusza, Petroniusza, Zachariasza, Fausta, Eleuteriusza

 

Św. Magnus z Fussen (+ ok. 772). Kształcił się w St. Gallen. Apostołował w okręgu Allgau. Potem w Füssen wybudował celę, która stała się zaczątkiem klasztoru. Uważany jest za założyciela i pierwszego opata. Łączył pracę misyjną z osobistą ascezą. W Szwajcarii, Szwabii, Tyrolu i Bawarii czczony jako jeden z Czternastu Wspomożycieli. Jest orędownikiem osób ukąszonych przez węże i żmije.

 

7 wrzesień
Melchiora, Reginy, Domosławy, Stefana, Marka

 

Św. Melchior Grodziecki, kapłan, męczennik. Urodził się w szlacheckiej rodzinie herbu Radwan, w Cieszynie w 1582 roku. Po skończeniu szkoły średniej u jezuitów w Wiedniu wstąpił do tegoż zgromadzenia. Po nowicjacie odbył praktykę nauczycielską w kolegium jezuickim w Brnie, a potem w Kłodzku. W 1614 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został mianowany kaznodzieją w Pradze, a następnie kapelanem wojskowym w Koszycach. Podczas prześladowania katolików w Czechach, kiedy Koszyce zajęło wojsko Jerzego Rakoczego, pochwycono św. Melchiora oraz dwu innych kapłanów. Poddany okrutnym torturom, poniósł męczeńską śmierć 7 września 1619 roku razem ze Stefanem Pongraczem, Węgrem, jezuitą i Markiem Kriżem, Chorwatem, kononikiem ze Strzygonia. Pochowano ich w okolicy Koszyc, następnie przeniesiono do kościoła sióstr urszulanek w Tyrnawie. Beatyfikowani przez Piusa X (1905). Męczenników kanonizował Jan Paweł II w 1995 roku. Patron archidiecezji katowickiej.

 

8 wrzesień
Serafiny, Adriana, Teofila, Piotra, Klementyny, Radosława, Alanusa, Tomasza

 

Bł. Serafina de Montefeltro, wdowa, ksieni. Urodziła się w Urbino 1434 roku, w możnej rodzinie, spokrewnionej ze starymi rodami włoskimi. W wieku 14 lat, wbrew jej woli, wydano ją za mąż za Aleksandra Sforze, który rządził wówczas w Pesaro. Po kilku latach małżeństwa mąż przymusił ją do przebywania w klasztorze klarysek. Spotykające ją niepowodzenia i przykrości przyjmowała z podziwu godną cierpliwością. Po śmierci męża została ksienią (1475). Zmarła 8 września 1478 roku. Beatyfikował ją Benedykt XIV.

 

9 wrzesień
Piotra, Sergiusza, Jacka, Radosławy, Anieli, Augustyny, Rufina, Jakuba, Świętopełka, Ścibora

 

Św. Piotr Klawer, kapłan, urodził się 1580 roku w Verdu (Katalonia). Mając 22 lata wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Studiował filozofię w Palmie na Majorce, a teologię w Barcelonie. Stamtąd został wysłany do Indii Zachodnich (Kolumbia). Tam otrzymał święcenia kapłańskie. Przez czterdzieści lat podejmował niestrudzenie, działalność apostolską wśród najbardziej nieszczęśliwych. Otrzymał miano "niewolnika niewolników". Zmarł 8 września 1654 roku. Beatyfikowany w 1851, kanonizowany w 1888 roku. Przez Leona XIII ogłoszony patronem misji wśród Murzynów. Jest także patronem sióstr klawerianek.

 

Bł. Aniela Salawa, tercjarka. urodziła się 9 września 1881 roku w Sieprawie pod Krakowem. Jako młoda dziewczyna podjęła pracę służącej. Odznaczała się urodą. Mając 32 lata została tercjarka. Posługiwała chorym, później rannym w szpitalach. Była człowiekiem modlitwy i umartwienia. Zmarła na gruźlicę 12 marca 1922 roku.
Beatyfikowana w 1991 roku w Polsce przez Jana Pawła II.

 

10 wrzesień
Pulcherii, Mścisława, Aldony, Mikołaja, Łukasza, Mścibora

 

Św. Pulcheria, cesarzowa, urodziła się 19 stycznia 399 roku w Konstantynopolu jako jedno z pięciorga dzieci cesarza Arkadiusza. Otrzymała wszechstronne wykształcenie. Jej brat, Teodozjusz II, powołał ją do współrządzenia państwem, nadając tytuł augusty cesarzowej (414). Popierała rozwój kultury, wspierała budowę nowych świątyń. Z jej inicjatywy wyszły dekrety potępiające ówczesne herezje. W wyniku intryg odsunięto ją od rządów, musiała opuścić dwór cesarski. Zamieszkała w pałacu Hebdomon, prowadząc życie niemal klasztorne. W kilka lat później umarł Teodozjusz II. Po jego śmierci objęła rządy Poślubiła 60letniego dowódcę wojsk Marcjana. Warunkiem, jaki postawiła, było dziewicze małżeństwo. Doprowadziła do zbliżenia Konstantynopola z Rzymem. Pozostawała w stałym kontakcie z papieżem Leonem I. Przyczyniła się do zwołania Soboru Chelcedońskiego, w którym zgodnie z ówczesnym zwyczajem uczestniczyła (451). Zmarła w 54 roku życia, a 39 panowania.

 

11 wrzesień
Prota, Hiacynta, Piotra, Dagny, Jacka, Pafnucego, Jana-Gabriela

 

Św. Prot i św. Hiacynt, męczennicy (+ 304?). Niewiele informacji zachowało się o nich. Podczas badań archeologicznych prowadzonych w katakumbach Bazylii (1845), odkryto grób św. Hiacynta z dobrze zachowanym napisem. Spalone ciało było zawinięte w resztki drogocennego materiału. Św. Damazy, papież, męczenników rzymskich nazwał braćmi, nie wiadomo jednak, czy w tym sformułowaniu chodziło o więzy krwi.

 

12 wrzesień
Gwidona, Arkadiusza, Amadeusza, Macedoniusza, Teodula, Tacjana

 

Św. Gwidon z Anderlecht (950-1012?). W Laeken pod Brukselą był kościelnym. Potem zajął się kupiectwem. Ale wkrótce zbankrutował. W wyniku przemyśleń i doświadczeń podjął życie pełne wyrzeczeń. Odbył pielgrzymkę do Rzymu i Ziemi Świętej. Zmarł wkrótce po powrocie do Belgii. Do grobu pokutnika zaczęli przybywać ludzie, oddając mu cześć i prosząc o wstawiennictwo u Boga. Św. Gwidon jest patronem celników, chorych, kościelnych, pielgrzymów i rolników.

 

13 wrzesień
Jana, Eugenii, Filipa, Awita, Aureliusza

 

Św. Jan Chryzostom (Złotousty), biskup, patriarcha Konstantynopola, doktor Kościoła. Urodził się w Antiochii około 349 roku. Pochodził z możnej rodziny. Ojciec był oficerem cesarskim. Wcześnie umarł. Wszechstronne wykształcenie zapewniła mu matka. U jej boku wiódł życie na pół mnisze. Chrzest przyjął będąc dorosłym. Przez 6 lat przebywał na pustkowiu, prowadząc życie eremity Stan zdrowia wymusił na nim powrót do Antiochii. W 381 roku przyjął diakonat. W 5 łat później został kapłanem. Podjął działalność kaznodziejską. Gromadził tłumy pragnące słuchać jego nauk. Sława jego wymowy rozeszła się po całym chrześcijańskim Wschodzie. W 397 roku zaproszono go do Konstantynopola, gdzie nieoczekiwanie dla niego osadzono na stolicy patriarchy Obejmując biskupstwo podjął surowe życie, wprowadził dyscyplinę w środowisku duchownych. Otaczał troskliwą opieką ubogich i chorych, budował dla nich hospicja i szpitale. Jego postawa spowodowała reakcję oponentów. Podczas kazania o kobietach dopatrzono się aluzji do cesarzowej Eudoksji. W związku z tym zgromadzenie opozycyjnych biskupów, zwane synodem "Pod Dębem", deponowało Jana i zażądało od cesarza skazania go na wygnanie. W jego obronie stanął lud. Doszło do krwawych zamieszek. Jan, odmawiając uprawnień nielegalnemu synodowi, oddał się w ręce władz cywilnych. Został skazany na wygnanie do Bitynii (403). W obliczu rozruchów, katastrofy w pałacu, a także trzęsienia ziemi - w których upatrywano nadzwyczajnych znaków - sprowadzono Patriarchę do Konstantynopola. Jednak w następnym roku ponownie wydano wyrok (9 czerwca 404), skazując go na wygnanie w okolice Armenii. W trzy lata później zadecydowano przeniesienie go do Pitsundy u stóp Kaukazu. Jan pędzony pod eskortą, pieszo, zmarł w drodze 14 września 407 roku. Pozostawił po sobie ogromną spuściznę literacką. Obok wspaniałych mów i szerokiej korespondencji zachowały się teologiczne traktaty o naturze boskiej i ludzkiej Jezusa, o Eucharystii - jako identycznej ofierze z ofiarą na Krzyżu, o prymacie papieskim. W dwadzieścia lat później Teodozjusz II i św. Pulcheria (zob.10 września) sprowadzili ciało Patriarchy do Konstantynopola i uroczyście złożyli je w kościele Świętych Apostołów. Jego relikwie znajdują się dzisiaj także na Górze Athos, w Brugii, Clairvaux, Dubrowniku, Kijowie, Maintz, Messynie, Moskwie, Paryżu, Rzymie, Wenecji. Ogłoszony przez Piusa V doktorem Kościoła w 1568 roku. Jest patronem kaznodziejów.

 

14 wrzesień
Alberta, Bernardy, Roksany Bernarda, Siemomysława, Cypriana, Jana, Materna, Rozanny

 

Św. Albert, biskup, patriarcha Jerozolimy (1149-1214). Urodził się w okolicach Vennes (Francja). Piastował urząd generała zakonu w zgromadzeniu kanoników regularnych. W 1184 roku został biskupem. Pośredniczył w sporze między Klemensem III a Fryderykiem I Barbarossą. Doprowadził także do pokoju walczące ze sobą miasta Parmę i Piacenzę, później Mediolan i Pawie. W 1204 wybrano go patriarchą Jerozolimy. Jednocześnie pełnił urząd legata Stolicy Apostolskiej w Ziemi Świętej. Rezydował w Akce. Podejmował działalność na rzecz pokoju, doprowadził do zgody między królem Cypru a Jerozolimy, między królem Armenii a książętami Trypolisu, między templariuszami a królami Cypru i Armenii. Starał się ulżyć doli jeńców. Skodyfikował obyczaje mnichów z góry Karmel, dając podwaliny pod rozwój powstającego zakonu. W czasie procesji, 14 września 1214 roku, został zasztyletowany przez mnicha, którego złożył z urzędu. Odbiera cześć w diecezji Vercelli, w zakonach kanoników regularnych i karmelitów.

 

15 wrzesień
Katarzyny, Nikodema, Albina, Marii, Rolanda

 

Św. Katarzyna Genueńska, wdowa (1447-1510). Córka wicekróla Neapolu. W szesnastym roku życia została przymuszona do małżeństwa z Julianem Adoro, człowiekiem, który miał już pięcioro nieślubnych dzieci. Związek nie był szczęśliwy. Katarzyna przez kilka lat żyła w osamotnieniu, po czym podjęła życie towarzyskie, właściwe jej sferze. 11 marca 1473 roku doznała łaski nawrócenia i przemiany, odtąd modlitwę połączyła z surowymi postami i pokutą. Działalność charytatywną skoncentrowała szczególnie na posługiwaniu chorym.
W roku 1490 objęła kierownictwo szpitala. Podczas epidemii, jaka nawiedziła miasto, ciężko zachorowała. Jej mąż, który wcześniej nawrócił się i razem z nią służył biednym oraz chorym, zmarł podczas tej zarazy Katarzyna była mistyczką. Miała dar wizji i duchowego zjednoczenia z Chrystusem. Wiele cierpiała. Zmarła 15 września 1510 roku. Pozostawiła cenne pisma na temat życia duchowego oraz czyśćca. Kanonizowana przez Klemensa XII w 1737 roku. Jest patronką Genui, a także chorych i szpitali.

 

16 wrzesień
Korneliusza, Cypriana, Edyty, Ludmiły, Sędzisława, Kamilii

 

Św. Korneliusz, papież, męczennik. Z pochodzenia Rzymianin. Rządził Kościołem w latach 251-253. Bronił jego jedności, zwalczając schizmę Nowacjana. Umarł na wygnaniu w Civitavecchia w 253 roku.

 

Św. Cyprian, biskup, męczennik, urodził się w Kartaginie (Tunezja). Był człowiekiem wykształconym. Z zawodu adwokat. Po przyjęciu chrześcijaństwa został kapłanem, a później przez aklamację miasta biskupem Kartaginy. Jako duszpasterz musiał stawić czoło prześladowaniom i wewnętrznym sporom. Dzięki swej świętości i wiedzy wywierał poważny wpływ na Kościół zwłaszcza w Afryce. Jego korespondencja z papieżem Korneliuszem stanowi świadectwo prymatu biskupa Rzymu. W czasie prześladowań za cesarza Waleriana został aresztowany i zesłany na pustynię koło Curubis (257). Sprowadzony do Kartaginy, został ścięty mieczem 14 września 258 roku w obecności wiernych. W tym samym czasie w Rzymie odbywało się przeniesienie relikwii św. Korneliusza. Imiona obu męczenników wymienia się w Kanonie rzymskim.

 

17 wrzesień
Roberta, Justyny, Franciszka, Hildegardy

 

Św. Robert Bellarmin, biskup, doktor Kościoła. Urodził się w 1542 roku w możnej rodzinie w Montepulciano (Toscania). Matka była siostrą papieża Marcelego II. W roku 1560 wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po studiach filozoficznych w Kolegium Rzymskim i we Florencji oraz teologicznych w Padwie i w Belgii przyjął święcenia kapłańskie. Działał jako kaznodzieja i profesor teologii - najpierw na uniwersytecie w Lovanium, później w Kolegium Rzymskim. Był kierownikiem duchowym wielu czołowych postaci życia publicznego. Skromny ascetyczny, budził podziw swą wiedzą. Jego prace polemizujące z protestantami spowodowały powstanie katedr antybellarminowskich. Mianowany kardynałem w 1596 roku. W trzy lata później został arcybiskupem Kapui. Jako członek Kongregacji św. Oficium był zobowiązany powiadomić Galileusza o wyroku na system kopernikański. Umarł 17 września 1621 roku. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę pisarską, głównie apologetyczną. Beatyfikowany (1923) i kanonizowany (1930) przez Piusa XI. On też ogłosił św. Roberta doktorem Kościoła. Relikwie Świętego znajdują się w kościele św. Ignacego w Rzymie. Jest patronem kanonistów.

 

Bł. Zygmunt Szczęsny Feliński urodził się 1 listopada 1822 roku w Wojutynie w diecezji łuckiej na Wołyniu. Był siódmym z jedenaściorga dzieci Gerarda i Ewy z Wendorffów. W jedenastym roku życia stracił ojca, a pięć lat później jego matka z racji swej działalności patriotycznej została deportowana na Syberię. Po ukończeniu gimnazjum Zygmunt studiował matematykę w Moskwie i nauki humanistyczne na Sorbonie i w College de France.
W 1851 roku powrócił do kraju i wstąpił do Seminarium Duchownego w Żytomierzu, skąd po roku został wysłany do Akademii Duchownej w Petersburgu. Tam przyjął święcenia kapłańskie 8 września 1855 roku, po których pracował duszpastersko i objął katedrę filozofii. 6 stycznia 1862 roku bł. Pius IX mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. Po objęciu rządów przystąpił do systematycznej pracy nad odrodzeniem religijnym i moralnym w powierzonej sobie archidiecezji, przeprowadził reformę programów nauczania w Seminarium i Akademii Duchownej. Dbając o wychowanie oraz nauczanie dzieci i młodzieży założył w stolicy sierociniec i szkołę, które oddał pod opiekę założonego przez siebie w 1857 roku Zgromadzenia SS. Franciszkanek Rodziny Maryi. Odważnie broniąc wolności Kościoła i uciśnionego ludu, po upadku powstania styczniowego 14 czerwca 1863 roku został usunięty ze stolicy i zesłany przez władze carskie do Jarosławia nad Wołgą. Po dwudziestu latach w 1883 roku abp Feliński uzyskał wolność bez możliwości powrotu do Warszawy. Mianowany przez Leona XIII arcybiskupem tytularnym Tarsu przeżył dwanaście lat w Dżwiniaczce na terenie diecezji lwowskiej. Pełen pogody ducha, prostoty, pokory i ubóstwa rozwinął tam działalność duszpasterską, oświatową i dobroczynną wśród ludu polskiego i ukraińskiego jako apostoł pokoju, zgody i ewangelicznego braterstwa. Zmarł 17 września 1895 roku w Krakowie. Od 1921 roku jego ciało spoczywa w podziemiach Archikatedry Warszawskiej przeniesione z cmentarza w Dżwiniaczce. Ojciec Święty Jan Paweł II 14 kwietnia 2001 roku ogłosił dekret heroiczności cnót.
18 sierpnia 2002 r. Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił Arcybiskupa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego Błogosławionym.

 

18 wrzesień
Stanisława, Ireny, Stefanii, Józefa
Św. Stanisław Kostka, kleryk, urodził się 28 grudnia 1550 roku w Rostkowie na Mazowszu. Był synem kasztelana zakroczymskiego. W wieku 14 lat razem z bratem został wysiany do szkół jezuickich w Wiedniu. Stanisław połączył naukę z życiem religijnym. W grudniu 1565 roku ciężko zachorował. Nagłe uzdrowienie przypisał Matce Bożej, do której miał wielkie nabożeństwo. Stanisław pragnął wstąpić do zgromadzenia jezuitów, ale nie mógł liczyć na pozwolenie rodziców. W sierpniu 1567 roku pieszo, w przebraniu, uciekł z Wiednia. Dotarł do Dyllingi w Bawarii (ok. 650 km) i zgłosił się do św. Piotra Kanizjusza. Ten wysłał go do Rzymu, gdzie św. Franciszek Borgiasz przyjął go 28 października 1567 roku do nowicjatu. Swoim wzorowym życiem, duchową dojrzałością i rozmodleniem budował całe otoczenie. Mając 18 lat złożył śluby zakonne.
Zmarł w sierpniu 1568 roku, przepowiedziawszy swoją śmierć. Kult zrodził się natychmiast i spontanicznie. Beatyfikowany w 1670 roku. Kanonizowany przez Benedykta XIII (1726). Relikwie Świętego spoczywają w kościele św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie. Św. Stanisław jest patronem Polski (od 1671 r.) i Litwy, archidiecezji łódzkiej i warszawskiej, diecezji chełmińskiej i płockiej, Gniezna, Lublina, Lwowa, Poznania, Warszawy; studentów oraz nowicjuszy jezuickich, a także polskiej młodzieży.
Św. Stanisławowi przypisuje się zwycięstwo Polski odniesione nad Turkami pod Chocimiem w 1621 roku. W tym dniu o. Oborski, jezuita, widział św. Stanisława w obłokach, jak błagał Matkę Bożą o pomoc. Król Jan Kazimierz przypisywał orędownictwu Świętego zwycięstwo odniesione pod Beresteczkiem (1651).

 

19 wrzesień
Januarego, Teodora, Konstancji, Synodiusza, Józefa, Emilii

 

Św. January, biskup, męczennik (+ 305). Niewiele informacji zachowało się o Świętym. Był biskupem Beneventu. Według dokumentu z V wieku, kiedy wybuchło prześladowanie chrześcijan za cesarza Dioklecjana, został aresztowany jego diakon Sozjusz. January udał się do więzienia, aby go pocieszyć. Towarzyszyli mu diakoni: Festus i Dezyderiusz. Wszystkich aresztowano. Kiedy nie chcieli złożyć ofiary bożkom, skazano ich na pożarcie przez dzikie niedźwiedzie w amfiteatrze. January jest głównym patronem Neapolu, gdzie w katedrze znajdują się jego relikwie. Kilkakroć w ciągu roku powtarza się tzw. cud św. Januarego. Na oczach pielgrzymów zakrzepła krew Świętego, przechowywana w dwóch zamkniętych ampułkach, blisko czaszki w relikwiarzu, staje się płynna i pulsująca, jakby świeżo wylana. Zjawisko to jest notowane od XIV wieku.

 

20 wrzesień
Euzebii, Eustachego, Filipiny, Faustyna, Faustyny, Franciszka, Andrzeja, Pawła, Jana, Karola

 

Św. Andrzej Kim Taegon, kapłan (+1839) i św. Paweł Chong Hasang (+1867) - męczennicy. Z początkiem XVII wieku świeccy chrześcijanie zanieśli wiarę do Korei. Misjonarze francuscy przybyli tam dopiero w 1836 roku. Wkrótce potem wybuchły krwawe prześladowania, podczas których zginęli między innymi: pierwszy kapłan koreański Andrzej Kim Taegon i wybitny apostoł świecki Paweł Chong Hasang. W XIX wieku około 10 000 wiernych oddało życie za Chrystusa.

 

21 wrzesień
Mateusza, Hipolita, Miry, Jana, Wawrzyńca, Marka

 

Św. Mateusz, Apostoł i Ewangelista (+I w). Należał do grona dwunastu Apostołów. W Ewangelii św. Marka (2,14) jest nazwany: Lewi, syn Alfeusza" z Kafarnaum. Jezus powołał go na swego ucznia, kiedy pełnił urząd celnika (Mt 9,913). Mateusz przed pójściem z Mistrzem wydał ucztę, na którą zaprosił celników i grzeszników. Najstarsza tradycja przypisuje Mateuszowi autorstwo pierwszej Ewangelii, napisanej dla Żydów w języku aramejskim, argumentującej, że Jezus jest oczekiwanym przez nich Mesjaszem. W Nim spełniły się wszystkie proroctwa. Jak świadczy Klemens Aleksandryjski Mateusz do 42 roku przebywał i nauczał w Jerozolimie, następnie udał się do Etiopii, gdzie poniósł śmierć męczeńską. Według innych opinii apostołował w kraju Fartów oraz w Persji. Jego relikwie w X wieku miały być przewiezione ze Wschodu do Salerno w pobliżu Neapolu. Św. Mateusz jest patronem diecezji i miasta Salerno, alkoholików, księgowych, pracowników kantorów, celników, urzędników podatkowych.

 

22 wrzesień
Maurycego, Tomasza, Jonasza, Joachima

 

Św. Maurycy, żołnierz, męczennik (+III w.). Według relacji biskupa Eucheriusza z Lyonu, Maurycy był dowódcą rzymskiej Legii tebańskiej, w której żołnierzami byli chrześcijanie. Legion ten w liczbie 6000 osób stacjonował w Agaunum (dziś StMaurice w Szwajcarii). Przed bitwą zażądano, aby żołnierze złożyli bogom ofiarę. Na to nie pozwalało ich sumienie. Wtedy cesarz Maksymilian nakazał otoczyć legion i zdziesiątkować go. Legion nie poddał się. Wybito wszystkich, do ostatniego żołnierza. Wśród nich Maurycego, Eksuperiusza i senatora Kandyda. Na miejscu nekropolii męczenników Teodor biskup Octodurum wybudował kaplicę (IV w.). Następnie wzniesiono klasztor, przy którym z czasem powstało potężne opactwo, skupiające 900 mnichów. Niebawem wokół opactwa powstało miasto StMaurice. Badania archeologiczne potwierdziły istnienie kaplicy oraz jamy grobowej, jednak mimo tego nie wyjaśniono jeszcze w pełni tego męczeństwa. Św. Maurycy odbierał szczególną cześć w cesarstwie niemieckim. Podczas koronacji cesarze otrzymywali do rąk włócznię św. Maurycego. Kopię tej włóczni podarował cesarz Otto III królowi Bolesławowi Chrobremu. Znajduje się ona w skarbcu wawelskim. Św. Maurycy jest patronem zakonu św. Maurycego, cesarskiego domu Ottonów, królestwa Burgundii, Longobardów; miast: Einsiedeln, Magdeburga, Valais; farbiarzy, kapeluszników, piechoty, rycerstwa, żołnierzy.

 

23 wrzesień
Bogusława, Tekli, Linusa, Boguchwała, Marka, Bernardyny, Pio

 

2 maja 1999 roku Jan Paweł II dokonał beatyfikacji - zmarłego w 1968 roku - Ojca Pio. Ten obdarzony stygmatami i innymi zadziwiającymi darami kapucyn nie zajmował się niczym więcej jak tylko tym, co dotyczyło zwyczajnej służby kapłana: spowiadał i odprawiał Msze święte. Dziś do jego grobu nieprzerwanie przybywają pielgrzymi z całego świata.

 

Francesco Forgione urodził się 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie, małym miasteczku w Kampanii na południu Wioch, w rodzinie pobożnych, ciężko pracujących na chleb chłopów. Chłopiec bardzo wcześnie wykazywał zamiłowanie do milczenia, samotności, a także - co w jego środowisku nie zdarzało się często - do nauki. Od najmłodszych lat pociągał go ideał życia franciszkańskiego - braci kapucynów, ewangelizujących okoliczne wsie i będących bardzo blisko prostych ludzi. Rodzice nie mieli nic przeciwko temu, aby został zakonnikiem, wręcz przeciwnie, gotowi byli na wszelkie poświęcenia, aby mu w tym pomóc opłacając studia teologiczne. Jego ojciec wyjechał nawet do Argentyny, aby zdobyć odpowiednie środki dla rodziny i syna.

 

Zadziwiające dary
Francesco, gdy wstąpił do nowicjatu kapucynów w Morcone, nie miał jeszcze 16 lat. Otrzymał imię zakonne Pio. 10 sierpnia 1910 roku, w wieku 23 lat, pomimo bardzo słabego zdrowia przyjął święcenia kapłańskie. Z powodu nagłego pogorszenia się ogólnego stanu zdrowia został odesłany do rodzinnej miejscowości, aby odpoczął i nabrał sił. Tam, wśród najbliższych, pozostał aż 6 lat - do 1916 roku, prowadząc życie modlitewne i ascetyczne, na wpół pustelnicze, odpowiadające jego głębokiemu pragnieniu kontemplacji. Matka szanowała to szczególne powołanie i z oddaniem służyła mu, ojciec zaś pracując w Argentynie troszczył się o utrzymanie rodziny. Po krótkim pobycie w wojsku - jako kapelan i sanitariusz - w okresie I wojny światowej, w której uczestniczyły Włochy powrócił do wspólnoty zakonnej. Wysłany do San Giovanni Rotondo, wioski u podnóża Gargano, niedaleko od sanktuarium Świętego Michała Archanioła. Tu powierzono mu opiekę nad chłopcami z Niższego Seminarium Zakonnego. Wkrótce dary, jakimi Bóg obdarzył Ojca Pio, zaczęły przyciągać uwagę władz kościelnych i sprowokowały interwencję Świętego ficjum, które nakazało przeniesienie go do innego domu zakonnego (1922). Wywołało to tak wielkie poruszenie w wiosce - ludzie chcieli zatrzymać człowieka, który już wtedy był przez wielu uważany za świętego - że władze kościelne wyraziły zgodę na pozostanie Ojca Pio. Jednakże, w następstwie orzeczenia Świętego Oficjum, iż "nie stwierdza się nadprzyrodzonego charakteru faktów przypisywanych Ojcu Pio", poczęto stopniowo zabraniać mu wykonywania funkcji kapłańskich, aż do zakazu publicznego odprawiania Mszy świętej włącznie (1931-1933).

 

Ubogie środki
Ojciec Pio posługiwał się trzema prostymi środkami. Było to: kierownictwo duchowe, spowiedź oraz Msza święta. To właśnie ta prosta, kapłańska służba, pełniona z najwyższym oddaniem, przyciągała ludzi. Przyjeżdżali do San Giovanni Rotondo z całego świata lub kierowali do niego tysiące listów, powierzając modlitwie ciężary swoich cierpień tak duchowych, jak i materialnych. Spowiedź u Ojca Pio - kiedy już Święte Oficjum cofnęło swoje zakazy (1933) - nie była rzeczą łatwą: przed jego konfesjonałem nieustannie stały długie kolejki, a wszelkiego rodzaju nieoczekiwane zdarzenia mogły w ostatnim momencie spowodować odwołanie wyznaczonego znacznie wcześniej spotkania.

 

Potężna rzeka
Nieść pomoc ludziom dotkniętym cierpieniem i nędzą - to pragnienie Ojca Pio zaowocowało powstałym w 1956 roku wzorcowym szpitalem, który nazwał "Domem Ulgi w Cierpieniu". Z jego inicjatywy powstały również grupy modlitwy - będące "żywymi zgromadzeniami wiary i ogniskami miłości" - które papież Paweł VI nazwał "potężną rzeką modlących się". Ojciec Pio zmarł 23 września 1968 roku. Jego ciało spoczywa w krypcie kościoła Matki Bożej Łaskawej, gdzie nieprzerwanie pielgrzymują tłumy wiernych z całego świata. Miasto na południu Włoch - San Giovanni Rotondo - w której żył i zmarł błogosławiony ojciec Pio, jest odwiedzana co roku przez 7,5 min osób. Jest to drugie na świecie sanktuarium pod względem liczebności pielgrzymów.

 

24 wrzesień
Gerarda, Ruperta, Janiny, Hermana, Pacyfika, Teodora, Kolumby

 

Św. Gerard (Gellert), biskup, męczennik (977-1046). Urodził się w zamożnej rodzinie w Wenecji. W młodym wieku wstąpił do opactwa benedyktynów na wyspie św. Jerzego w Wenecji. Studiował w Bolonii. W kilka lat później został opatem. W drodze do Ziemi Świętej z powodu burzy musiał zatrzymać się w Dalmacji. Zmieniając plan wyruszył na Węgry, gdzie namówiono go, aby pozostał i podjął dzieło ewangelizacji. Św. Stefan, król, ustanowił Gerarda wychowawcą swego syna św. Emeryka. Po pewnym czasie Gerard usunął się do puszczy, gdzie spędził kilka lat jako eremita. Kiedy powstawała metropolia Csanad, został wezwany do objęcia stolicy biskupiej (1030). Zginął jako męczennik z rąk reakcji pogańskiej, próbującej przywrócić poprzedni kształt państwa. Strącono go do Dunaju ze stromej góry Kelem, zwanej dzisiaj Górą św. Gerarda (Gellerta). Na kult Świętego zezwolił Grzegorz VII (1083). Apostoł Węgier. Patron diecezji Csanad.

 

25 wrzesień
Władysława, Aurelii, Kleofasa, Wodzisława

 

Bł. Władysław z Gielniowa, kapłan, zakonnik (ok. 1440-1504). Urodził się w Gielniowie koło Opoczna. Studiował na Akademii Krakowskiej. Mając 22 lata wstąpił do bernardynów w Warszawie, gdzie przyjął imię zakonne Władysław. W kilka lat później został kapłanem. W Krakowie pełnił funkcję prowincjała. Brał udział w kapitułach generalnych zakonu - w Urbino (1490) i w Mediolanie (1598). Życie jego było przepełnione modlitwą i duchem pokuty. Miał szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej. Zapamiętano go jako płomiennego kaznodzieję. Był jednym z pierwszych duchownych, który wprowadził do Kościoła język polski poprzez kazania i poetyckie teksty. Tradycja przypisała mu autorstwo wielu pobożnych pieśni. W 1504 roku został gwardianem przy kościele św. Anny w Warszawie. Tutaj umarł wkrótce po ekstazie, jaką przeżył podczas kazania, które głosił w Wielki Piątek. Beatyfikowany w 1750 roku. Klemens XIII ogłosił bł. Władysława patronem Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litwy (1759). Od 1962 roku jest patronem Warszawy.

 

26 wrzesień
Kosmy, Damiana, Wawrzyńca, Delfiny, Eleazara, Łucji, Euzebiusza, Nila, Teresy

 

Św. Kosma i św. Damian, męczennicy (+III w.?). Zachowało się wiele świadectw wczesnego kultu obu świętych. Zginęli śmiercią męczeńską w Cyrze (wschodnia Syria) podczas prześladowań za cesarza Dioklecjana. Są patronami zgromadzenia jezuitów; Florencji; fakultetu medycyny na uniwersytetach; aptekarzy, chorych, dentystów, lekarzy, pielęgniarek. Według legendy byli bliźniakami. Studiowali medycynę. Jako lekarze nie brali pieniędzy za swoją pomoc - tzw. anargyroi, "nie biorący zapłaty". Jak Chrystus podnosili paralityków, przywracali wzrok, wyrzucali diabły wskrzeszali. W ten sposób nawrócili wielu na chrześcijaństwo.

 

27 wrzesień
Wincentego, Mirabeli, Przedbora, Amadeusza, Justyny, Wawrzyńca, Eleazara, Damiana

 

Św. Wincenty de Paul, kapłan (1581-1660). Urodził się w rodzinie wiejskiej w Pouy niedaleko Dax (obecnie St-Vincent-de-Paul). Studiował w Tuluzie. Mając 19 lat został kapłanem. W latach 1605-1607 miał przebywać w niewoli mauretańskiej w Tunisie (?). Od 1608 roku mieszkał w Paryżu. Tutaj został proboszczem. Był także kapelanem w domu generała galer królewskich. W tym czasie złożył ślub poświęcenia się ubogim. W ciągu najbliższych lat zgromadził kapłanów, którzy pragnęli podjąć opiekę nad potrzebującymi. W 1625 roku założył zgromadzenie Misjonarzy - lazarystów. Powołał także zgromadzenie żeńskie Sióstr Miłosierdzia, zwane wincentkami lub szarytkami. Wniósł wielki wkład w dzieło chrześcijańskiego miłosierdzia - zorganizował Caritas we Francji. Przyczynił się do odnowy życia religijnego. W okresie frondy niósł pomoc rzeszom głodujących, dotkniętym nieszczęściami i zniszczeniami wojennymi. Przez wiele lat był członkiem Rady Królewskiej - tzw. Rady Sumienia, której podlegały wszystkie sprawy Kościoła. Zajmując wysokie stanowisko pozostał cichy i skromny. Zmarł w wieku 79 lat. Beatyfikowany w 1729 roku, kanonizowany w 1737. Leon XIII ogłosił św. Wincentego patronem wszystkich dzieł miłosierdzia w Kościele katolickim. Jest także patronem zgromadzenia lazarystów, szarytek, kleru, organizacji charytatywnych, podrzutków, szpitali, więźniów.

 

28 wrzesień
Wacława, Tymona, Heliodora, Marka

 

Św. Wacław, król, męczennik (+ 929). Urodził się około 907 roku jako syn księcia czeskiego Wratysława I. Został wychowany przez swoją babkę św. Ludmiłę. Po śmierci ojca, mając 18 lat, objął rządy. Starał się o rozszerzenie chrześcijaństwa, popierając misjonarzy. Hojny dla ubogich, życzliwy dla prostych. Miał przeciw sobie opozycję o tendencjach odśrodkowych i tradycyjno - pogańskich. Zginął z rąk siepaczy nasłanych przez rodzonego brata Bolesława Okrutnego w Starym Bolesławcu. Mordu miano dokonać u bram kościoła. Relikwie jego spoczywają w katedrze praskiej. Św. Wacław jest patronem Czech, Moraw, Pragi, katedry krakowskiej.

 

29 wrzesień
Michała, Gabriela, Rafała, Michaliny, Aurelego

 

Św. Gabriel Archanioł, po raz pierwszy pojawia się pod tym imieniem w Księdze Daniela (8,15-26; 9,21-27). W tradycji chrześcijańskiej (Łk 1,11-20) przynosi Dobrą Nowinę. Ukazuje się Zachariaszowi zapowiadając mu narodziny syna Jana Chrzciciela. Zwiastuje Pannie Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego (Łk 1,26-31). Według niektórych pisarzy kościelnych Gabriel był aniołem stróżem Świętej Rodziny Przychodził w snach do Józefa (Mt 1,20-24; 2,13; 2,19-20). Miał być aniołem pocieszenia w Ogrójcu (Łk 22,43) oraz zwiastunem przy zmartwychwstaniu Pana Jezusa (Mt 28,5-6) i przy Jego wniebowstąpieniu (Dz 1,10). Patron dyplomatów, filatelistów, posłańców, pocztowców, radia i telewizji, telekomunikacji.

 

Św. Michał Archanioł. W chrześcijańskiej tradycji pierwszy i najważniejszy spośród aniołów (Dn 10,13; 12,1; Ap 12,7 nn). Obdarzony przez Boga szczególnym zaufaniem i kluczami do nieba. Stoczył walkę z Lucyferem i zbuntowanymi aniołami, którzy stali się szatanami. W Apokalipsie prowadzi anielskie zastępy do zwycięskiego boju ze smokiem - szatanem i jego sługami. Anioł sprawiedliwości i sądu, łaski i zmiłowania. Według Orygenesa zanosi do Boga ludzkie modlitwy. Jako "praepositus paradisi" ma ważyć dusze na Sądzie Ostatecznym. W Biblii protektor Ludu Bożego i dlatego Kościół, spadkobierca Izraela, czci go jako swego opiekuna. Patron zakonów: michalitek, michalitów; Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Anglii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Węgier, Małopolski; diecezji łomżyńskiej; Amsterdamu, Łańcuta; mierniczych, radiologów, rytowników, szermierzy, szlifierzy, złotników, żołnierzy. Także patron dobrej śmierci.

 

Św. Rafał Archanioł. Przedstawił się w Księdze Tobiasza, iż jest jednym z "siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański" (12,15). Występuje w niej pod postacią ludzką, przybiera pospolite imię Azariasz i ofiarowuje młodemu Tobiaszowi wędrującemu z Niniwy do Rega w Medii swoje towarzystwo i opiekę. Ratuje go z wielu niebezpiecznych przygód, przepędza demona Asmodeusza, uzdrawia niewidomego ojca Tobiasza. Św. Rafał archanioł ukazuje dobroć Opatrzności. Pobożność ludowa widzi w nim prawzór Anioła Stróża. Patron aptekarzy, lekarzy, emigrantów, pielgrzymów, podróżujących, uciekinierów, wędrowców, żeglarzy.

 

30 wrzesień
Hieronima, Felicji, Honoriusza, Zofi,i Grzegorza, Franciszka, Wery, Soni

 

Św. Hieronim, kapłan, doktor Kościoła. Urodził się około 340 roku w bogatej chrześcijańskiej rodzinie, w Strydonie (dzisiejsza Istria). Studiował w Rzymie. Tam przyjął chrzest z rąk papieża Liberiusza. Po skończeniu studiów udał się do ówczesnej stolicy cesarstwa - Trewiru, gdzie na życzenie rodziny podjął karierę urzędniczą. W kilka lat później w Akwilei został duchownym. Stamtąd udał się do Syrii, gdzie na Pustyni Chalcydyckiej prowadził życie pustelnicze, studiując Pismo Święte i języki wschodnie. Wyczerpany postami znalazł się w obliczu śmierci. W Antiochii przyjął święcenia kapłańskie (377). W pięć lat później udał się na synod do Rzymu, gdzie skupił wokół siebie elitę intelektualną i religijną. W latach 382-384 był sekretarzem i doradcą papieża Damazego. Po jego śmierci, w 385 roku przez Egipt, Palestynę, wielkie klasztory Wschodu, skierował się do Betlejem, w którym mieszkał do śmierci. Organizował tam działalność charytatywną, prowadził wykłady, pod jego opieką powstały cztery klasztory. Hieronim odznaczał się encyklopedyczną wiedzą, wybuchowym temperamentem, umiłowaniem ascezy, pracowitością, gorącym przywiązaniem do Kościoła, czcią do Matki Bożej, a przede wszystkim umiłowaniem Pisma Świętego. Przełożył Biblię na język łaciński. Dzieło to zajęło mu 24 lata. Jego przekład, tzw. Wulgata, został przyjęty jako tekst urzędowy Kościoła Zachodniego. Pozostawił po sobie spuściznę literacką, której ogromu niepodobna przypisać jednemu człowiekowi. Napisał komentarze do wielu ksiąg Pisma oraz przełożył wiele tekstów ojców Kościoła. Zwalczał współczesne mu herezje. Ostatnie lata spędził w grocie sąsiadującej z Grotą Narodzenia Pana Jezusa. Zmarł 30 września 420 roku. Jego relikwie sprowadzono z czasem do Rzymu. Obecnie znajdują się w bazylice S. Maria Maggiore. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Patron eremitów, biblistów, egzegetów, księgarzy, studentów.

10-lecie Bractwa Szkaplerznego

Dnia 16 listopada 2014r. świętowaliśmy 10-tą rocznicę erygowania Bractwa Szkaplerznego przy Parafii św.Ap.Piotra i Pawła w Opolu. W tym też dniu przeżywaliśmy „Niedzielę Szkaplerzną” której przewodził nasz Prowincjalny Moderator Bractwa Szkaplerznego o. Włodzimierz Tochmański OCD.
„Godzinkami Szkaplerznymi” przy udziale organisty i naszego opiekuna Ks. Arnolda Klitę  rozpoczęliśmy nasze świętowanie. Przed Mszą dziękczynną w intencji członków Bractwa, Moderator Bractwa Ks. Proboszcz Rudolf Świerc przypomniał uczestnikom krótką historię, w jaki sposób powstało nasze Bractwo, kto przewodził powstaniu wspólnoty oraz omówił jej działalność. Po Mszy św. wraz z opiekunami Bractwa  spotkaliśmy się na agapie przy bogato zastawionymi  stołami, gdzie  wspólnie wspominaliśmy nasze przeżycia.
Bractwo Szkaplerzne zostało erygowane 24 listopada 2004 roku i liczy około  60 członków. Każdego miesiąca w 2-gą niedzielę odbywają się konferencje formacyjne. Członkowie Bractwa otrzymują materiały opracowane przez Sekretariat Rodziny Szkaplerznej przy Sanktuarium w Czernej. Pogłębiamy nasze życie duchowe poprzez rozszerzanie kultu Matki Bożej Szkaplerznej, a szczególnie przez naśladowanie Jej cnót i dzieła miłości. Czcimy świętych Karmelu przez uczestnictwo w mszach św. jak również poznając głębiej ich życie i duchowość karmelitańską. Odmawiamy nowenny do Świętych Karmelu i do Matki Bożej Szkaplerznej. Uczestniczymy w Ogólnopolskich Spotkaniach Rodziny Szkaplerznej w Czernej. Bractwo Szkaplerza św. ma nadanych wiele odpustów zupełnych i cząstkowych. Od dobrej woli każdego zależy, korzystanie z tego skarbca zasług Chrystusa Pana, Najświętszej Panny i całego Kościoła Chrystusowego. Bierzemy także czynny udział w życiu Parafii. Członkowie Bractwa posiadają własny sztandar, z którym uczestniczymy w uroczystościach parafialnych, diecezjalnych oraz na uroczystościach ogólnopolskich Rodziny Szkaplerznej. W intencjach członków bractwa i osób noszących szkaplerz są odprawiane msze święte w dniach wspomnień św. karmelu. Pamiętamy również o zmarłych członkach Bractwa. Stawiamy jeden z ołtarzy na Boże Ciało, prowadzimy kronikę Bractwa, pamiętnik zmarłych członków,  uczestniczymy w rekolekcjach dla animatorów, posiadamy statut Bractwa, organizujemy „Niedzielę szkaplerzną” a dla przyjmujących przygotowujemy szkaplerze, informatory, pamiątki, medaliki i inne materiały związane z przyjęciem szkaplerza. Posiadamy na własne potrzeby biblioteczkę, głównie z pozycjami św, karmelu.
W gronie wspólnoty powstają liczne przyjaźnie. W razie potrzeby członkowie Bractwa Szkaplerznego chętnie udzielają sobie pomocy i wsparcia modlitewnego jak też staramy się dostrzegać ludzi potrzebujących i ich problemy.
Do Bractwa może należeć każda osoba przynależąca do Kościoła katolickiego, która otrzymała sakrament dojrzałości chrześcijańskiej (bierzmowanie) oraz nosi Szkaplerz poświęcony i nałożony przez kapłana, zgodnie z obrzędem zatwierdzonym przez Stolicę Apostolską.
Zawierzenie się Najświętszej Pannie w znaku Szkaplerza i oddanie Jej swojego życia, otwiera przed nami nowe możliwości szybkiego kroczenia drogą zbawienia i osiągnięcia pełni duchowego rozwoju. Już 1683 osoby przyjęły w tym okresie szkaplerz karmelitański i głównie w dniu 19 marca w Uroczystość św. Józefa i 16 lipca w Święto Matki Bożej z Góry Karmel chętnym nakładany jest szkaplerz karmelitański.

Moderator Bractwa – Ks. Proboszcz Rudolf Świerc
Opiekunowie Bractwa w okresie działalności.
Ks. Aleksander Janecki XI 2003r. –  II 2004r.
Ks. Proboszcz Rudolf Świerc III 2004r. – VIII 2004r.
Ks. Wojciech Czekała IX 2004r. – VIII 2008r.
Ks. Jacek Olewicz IX 2008r. - XI 2009r.
Ks. Proboszcz Rudolf Świerc XII 2009r.- VIII 2010r.
Ks. Tomasz Cymbalista IX 2010 - VIII 2014r.
Ks.Arnold Klita IX 2014r. - do nadal.


Posługę w Bractwie od 2003r – 13.03. 2014r.pełnili- Animator Bractwa  - Zofia Karpińska, z-ca Animatora- Zofia Topolewska, cz. Zarządu- Maria Strugała, Grażyna Gugnacka, Lidia Nogieć.
13 marca 2014 r. na okres 3 lat zostali wybrani- Animator Bractwa – Zofia Karpińska, z-ca animatora – Barbara Daciów, Skarbnik- Maria Strugała, kronikarz- Barbara Bukład.

Animator Bractwa – Zofia Karpińska

Zobacz zdjęcia z 10-lecia Bractwa w galerii zdjęć.

Święci na każdy dzień-sierpień

ŚWIĘCI NA KAŻDY DZIEŃ

1 sierpień
Alfonsa, Juliana, Nadii, Piotra, Nadziei, Justyny

 

Św. Alfons Maria Liguori, biskup, doktor Kościoła (1693-1787). Urodził się w Marinelli pod Neapolem w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Był wszechstronnie uzdolniony: malarz, poeta, muzyk. Mając 17 lat skończył studia uzyskując doktorat obojga praw. Pewne niepowodzenie w trakcie wykonywania zawodu adwokata spowodowało zmianę jego zainteresowań. Po studiach teologicznych został księdzem w 1726 roku. Podjął pracę duszpasterską wśród ludu neapolitańskiego. Głosił misje ludowe i pełnił bezustanną posługę w konfesjonale. Z myślą o tego rodzaju stałej pracy założył zgromadzenie zakonne Najświętszego Zbawiciela redemptorystów (1732). Św. Alfons w wieku 66 lat został biskupem. Prowadził surowy tryb życia. Swoje dochody oddawał ubogim. Kiedy nastał głód, sprzedał sprzęty i naczynia z biskupiego domu, aby za to kupić chleb dla głodujących. Po 13 latach pracy biskupiej choroba przykuła go do fotela. Św. Alfons Liguori był ekspertem w tym, co dzisiaj nazywane jest teologią pastoralną. Napisał ponad 100 książeczek i rozpraw dotyczących moralności, ascetyki, pobożności i modlitwy które cieszyły się wielką popularnością. Zmarł l sierpnia 1787 roku. Jest patronem zakonu redemptorystów; adwokatów, osób świeckich, spowiedników, teologów, zwłaszcza moralistów.

 

2 sierpień
Euzebiusza, Gustawa, Krainy, Borzysławy, Stefana, Piotra

 

Św. Euzebiusz z Vercelli, biskup, urodził się około 283 roku na Sycylii. Był lektorem w Rzymie. W 345 roku został pierwszym biskupem Vercelli w Piemoncie. Zainaugurował w Europie nowy styl Vita Communis - życia wspólnego duchownych. W 355 roku na synodzie w Mediolanie, gdy biskupi ariańscy odrzucili postanowienia soboru w Nicei (325), zarządzenia papieża oraz potępili św. Atanazego, Euzebiusz jako prawowierny biskup został deponowany i skazany na wygnanie do Scytopolis w Palestynie. Biskup-tułacz przebywał potem w Kapadocji i Tebaidzie. Resztę swego życia poświęcił wykorzenianiu arianizmu. Zmarł l sierpnia 371 roku. Z powodu wielu cierpień, jakie poniósł dla Chrystusa, diecezja w Vercelli czci go jako męczennika. Św. Euzebiusz jest patronem diecezji przedalpejskich.

 

3 sierpień
Nikodema, Lidii, Augustyna, Stefana, Eufroniusza, Dalmacjusza, Kamelii

 

Św. Lidia (+1 w.). Mieszkała w Filippi, w Macedonii. Była zapewne osobą zamożną, bowiem purpura tkanina, którą sprzedawała, stanowiła towar luksusowy. Kiedy św. Paweł przybył do miasta, w którym mieszkała, Lidia była poganką skłaniającą się ku monoteizmowi. Spotkawszy Apostoła przyjęta chrzest. Tekst Łukasza odnotowuje, że udzieliła mu gościny . Paweł pozyskał ją dla Chrystusa jako pierwszą pogankę w Europie. Patronka farbiarzy.

 

4 sierpień
Jana, Dominika, Rajnera, Protazego, Fryderyka

 

Św. Jan Maria Vianney, kapłan, urodził się w rodzinie ubogich wieśniaków w Dardilly koło Lyonu. Do Pierwszej Komunii przystąpił potajemnie podczas Rewolucji Francuskiej. Dwukrotnie odmawiano mu przyjęcia do seminarium. Pokonawszy wiele trudności, otrzymał święcenia kapłańskie w 1815 roku. Po trzech latach sprawowania funkcji wikariusza został proboszczem w parafii Ars. Jan żyjąc w wielkim ubóstwie, oddając się surowym postom, niezwykłym wyrzeczeniom oraz wytrwałej modlitwie, zaczął z wolna odradzać zobojętniałych parafian. Miał dar czytania w ludzkich sumieniach i przepowiadania przyszłości. Zasłynął jako spowiednik. W konfesjonale spędzał od 13 do 17 godzin dziennie. Jego świętość ściągała tysiące pielgrzymów z dalekich stron. Często doświadczał fizycznej obecności i napaści szatana. Wyczerpany nadludzką pracą i umartwieniami zmarł 4 sierpnia 1859 roku. Jest patronem proboszczów.

 

5 sierpień
Marii, Mariana, Stanisławy, Oswalda, Wenancjusza, Eusigniusza

 

Św. Oswald, król. Urodził się około 604 roku jako syn Etelfryda, króla Nortumbrii. W roku 634 rozpoczął dzieło chrystianizacji kraju. Założył klasztor w Lindisfarne, który stał się centrum pracy misyjnej. 5 sierpnia 642 roku Oswald poległ w bitwie na Maserfelth. Stał się bohaterem eposów, zwłaszcza w Niemczech. Oswald jest patronem angielskiej rodziny królewskiej, krzyżowców, żniwiarzy.

 

Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej
To święto jest pamiątką poświęcenia jednej z najstarszych świątyń wystawionych w Rzymie ku czci Matki Bożej - bazyliki Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej), którą wzniósł papież Sykstus III w 435 roku na wzgórzu Eskwilińskim, a która miała uczcić szczęśliwe zakończenie Soboru w Efezie, podczas którego ogłoszono dogmat o Boskim Macierzyństwie Maryi (431).
Nazwa Matki Bożej Śnieżnej wiąże się z legendą, według której Maryja sama wskazała to miejsce, bowiem 5 sierpnia, w samym środku upałów, właśnie na wzgórzu Eskwilińskim zaczął padać śnieg. Święto pierwotnie obchodzone było tylko w Rzymie; w 1568 roku papież Pius V rozszerzył je na cały Kościół.

 

6 sierpień
Sławy, Jakuba, Oktawiana, Hormizdasa

 

Św. Oktawian, biskup (ok. 1060-1132). Urodził się w Quingey (Francja). Studiował prawo i teologię w Bolonii. Na wieść o chorobie ojca wybrał się do domu. Kiedy w Pawii dotarła do niego wiadomość, że ojciec nie żyje, przerwał podróż i wstąpił do benedyktynów w Ciel d'0ro. W 1129 roku został biskupem Savony. Niedługo zarządzał diecezją. Zmarł 6 sierpnia w trzy lata później.

 

7 sierpień
Sykstusa, Kajetana, Doroty, Kasjana ,Klaudii, Donata, Konrada

 

Św. Sykstus II, papież, męczennik. Wstąpił na stolicę Piotrową w 257 roku. Załagodził spór wśród biskupów azjatyckich i afrykańskich w sprawie ważności chrztu, udzielanego przez heretyków. Już w następnym roku, podczas prześladowania chrześcijan przez cesarza Waleriana, został aresztowany podczas celebrowania Mszy świętej w katakumbach św. Kaliksta. Papieża ścięto mieczem 6 sierpnia 258 roku wraz z towarzyszącymi mu diakonami: Januarym, Magnusem, Wincentym i Stefanem.

 

Św. Kajetan, kapłan, urodził się w 1480 roku w Vicenza (Italia). Studia na uniwersytecie w Padwie zakończył doktoratem obojga praw. Mając 36 lat przyjął święcenia kapłańskie. Służył ubogim, nieszczęśliwym. Wierzył głęboko w Opatrzność Bożą oraz miał szczególne nabożeństwo do Dzieciątka Jezus. W 1524 roku jako prałat Kurii Rzymskiej założył pierwsze zgromadzenie Kleryków Regularnych, których nazwano teatynami. Został przełożonym zgromadzenia w Wenecji, następnie w Neapolu, gdzie zmarł 7 sierpnia 1547 roku. Z powodu wielkiej gorliwości zwano go "łowcą dusz".

 

8 sierpień
Dominika, Cypriana, Jana, Seweryna, Justyny, Emiliana, Cyriaka, Izydora

 

Św. Dominik, kapłan. Dominik Guzman urodził się około 1172 roku w Caleruega (Kastylia). Po studiach teologicznych w Palencji został kapłanem i kanonikiem katedralnym w Osma (1196). Ze swym przyjacielem biskupem Diego di Acebes udał się do Rzymu. Następnie towarzyszył mu w m8isji dyplomatycznej do Danii. Wysłany przez papieża Innocentego III do południowej Francji, dotkniętej herezją albigensów, zrozumiał, że do takiej pracy potrzeba misjonarzy głęboko wykształconych i żyjących w ewangelicznym ubóstwie. W tym celu założył pod Tuluzą Zakon Kaznodziejski - dominikanów, oparty na regule św. Augustyna. Zakon, zatwierdzony w 1216 roku przez papieża Innocentego III, przyczynił się wraz z franciszkanami do odrodzenia średniowiecznego Kościoła. Dominik pracował jako wędrowny kaznodzieja we Francji, Hiszpanii, Italii. Umarł w Bolonii 6 sierpnia 1221 roku. Święty Dominik jest patronem zakonu dominikanów - gałęzi żeńskiej i męskiej, Bolonii, Kordoby Madrytu, Palermo.

 

9 sierpień
Romana, Ryszarda, Rolanda, Ireny, Juliana, Teresy, Benedykty, Romualda, Edyty, Miłorada

 

Św. Teresa Benedykta - Edyta Stein, zakonnica. Urodziła się 12 października 1891 roku we Wrocławiu w żydowskiej rodzinie. Studiowała we Wrocławiu, w Getyndze. W 1915 roku złożyła egzamin państwowy z propedeutyki filozofii, historii i języka niemieckiego. Wykładała te przedmioty w gimnazjum wrocławskim im. Wiktorii. W roku następnym została asystentką Edmunda Husserla we Fryburgu. W 1917 doktoryzowała się z filozofii. W swoich badaniach wychodząc od filozofii doszła do mistycznego doświadczenia wiary. Szukając prawdy znalazła Boga. W 1922 roku przyjęła chrzest w Kościele katolickim. W latach 1923-1931 wykładała w liceum i seminarium nauczycielskim w Spirze. Jeździła także z odczytami do Niemiec, Austrii, Czech, Francji, Szwajcarii. 14 października 1933 roku wstąpiła do karmelu w Kolonii, przyjmując imię zakonne Teresy Benedykty od Krzyża. Śluby wieczyste złożyła w 1938 roku. W kilka miesięcy później musiała uciekać z Kolonii do karmelu holenderskiego w Echt. W sierpniu 1942 roku zostaje aresztowana przez gestapo i internowana w obozie w Westerbork. Następnie deportowana do Oświęcimia, gdzie w tydzień później, 9 sierpnia poniosła śmierć w komorze gazowej. Pozostawiła po sobie pisma, listy, notatki z filozofii osoby, teologii - zwłaszcza przemyślenia dotyczące "wiedzy krzyża".

 

10 sierpień
Wawrzyńca, Borysa, Blanki, Hugona, Bogdana, Amadeusza

 

Św. Wawrzyniec, diakon, męczennik. Był jednym z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego za czasów papieża Sykstusa II. Zarządzał dobrami kościelnymi. Opiekował się ubogimi. Podczas prześladowania za cesarza Waleriana, przewidując swoją śmierć, rozdał biednym majątek kościelny W kilka dni po męczeństwie papieża Sykstusa prefekt Rzymu zażądał wydania skarbu kościelnego. Wawrzyniec zgromadził ubogich i odpowiedział: "Oto są prawdziwe skarby Kościoła." Według tradycji został umęczony na rozpalonej kracie 10 sierpnia 258 roku. Imię Świętego wymienia się w Kanonie rzymskim. Jest patronem Hiszpanii, Norymbergi; bibliotekarzy, kucharzy.

 

11 sierpień
Klary, Zuzanny, Aleksandra, Filomeny, Tauryna, Ligii

 

Św. Klara, dziewica. Urodziła się w 1194 roku w Asyżu. Pochodziła z zamożnej rodziny. W tajemnicy przed rodzicami 1212 roku w Porcjunkuli przyjęta habit zakonny z rąk św. Franciszka i założyła według reguły franciszkańskiej pierwszy żeński klasztor Pań Ubogich, zwanych później klaryskami. Jego szczególną cechą jest "przywilej ubóstwa". Usytuowano go przy kościele św. Damiana. Niebawem dołączyła jej siostra bł. Agnieszka. Klara była pierwszą ksienią. Gdy św. Franciszek po otrzymaniu stygmatów ciężko zapadł na zdrowiu, Klara pielęgnowała go w specjalnej celi zbudowanej w ogrodzie klasztoru. Miała szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej i Eucharystii. Mimo choroby prowadziła życie surowe. Umarła 11 sierpnia 1253 roku. Jest patronką zakonu klarysek, kapucynek; Asyżu; bieliźniarek, hafciarek, praczek, radia i telewizji.

 

12 sierpień
Joanny, Lecha, Filarii, Euzebii ,Tyberiusza, Julianny, Innocentego, Makarego, Euzebiusza

 

Bł. Innocenty XI, papież (1611-1689). Mając 24 lata wstąpił na drogę kapłaństwa. Po studiach w Rzymie i Neapolu, zyskawszy doktorat obojga praw, został prefektem Kamery Apostolskiej. Był legatem papieskim w Ferrarze. Następnie zarządzał diecezją w Novarze. Potem pracował w różnych kongregacjach rzymskich. Wiódł życie surowe, niemal odosobnione. Innocenty został obrany papieżem w wieku 65 lat po śmierci Klemensa X. Jego pontyfikat był jednym z ważniejszych w dziejach Kościoła. Wystąpił przeciw nepotyzmowi i wystawności papieskiego dworu. Potępił kwietyzm. Doprowadził do układu króla Polski Jana III Sobieskiego z Leopoldem I, cesarzem, w wyniku którego doszło do wspólnej akcji pod Wiedniem i zwycięstwa nad Turkami (1683). Jako wyraz wdzięczności papież ustanowił święto Imienia Maryi.

 

13 sierpień
Hipolita, Jana, Diany, Kasjana, Maksyma, Poncjana

 

Św. Poncjan, papież, został biskupem Rzymu 21 lipca 230 roku. W cztery lata później, za panowania Maksyma Traka, został zesłany do kamieniołomów na Sardynię. Zrzekł się urzędu. Wyczerpany przymusową ciężką pracą, umarł na wygnaniu w 235 roku. Ciało jego sprowadzono do Rzymu i pochowano na tutejszym cmentarzu. W 1909 roku w katakumbach św. Kaliksta, w "krypcie papieży", znaleziono grób św. Poncjana z napisem: "Poncjan, biskup, męczennik."

 

14 sierpień
Maksymiliana, Euzebiusza, Alfreda, Marcelego, Wojborza

 

Św. Maksymilian Maria Kolbe, kapłan, zakonnik. Urodził się w Zduńskiej Woli koło Łodzi w 1894 roku. Na chrzcie otrzymał imię Rajmund. Wstępując do zakonu franciszkanów, przyjął imię Maksymilian. Studia filozoficzne i teologiczne odbywał w Rzymie. Ukończył je doktoratem. W 1918 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Mimo osobistego zamiłowania do skrajnego ubóstwa, w pracy apostolskiej posługiwał się najnowocześniejszymi środkami. Gorliwie szerząc cześć Maryi Niepokalanej, założył stowarzyszenie ludzi oddanych apostolstwu - "Milicję Niepokalanej". W 1922 roku zorganizował wydawnictwo oraz redakcję "Rycerza Niepokalanej". Powołał nowe placówki w Grodnie i Teresinie pod Warszawą, który nazwano wkrótce Niepokalanowem. W 1930 roku wyjechał do Japonii, gdzie stworzył tamtejszy Niepokalanów oraz nową wersję "Rycerza Niepokalanej". W roku 1936 wrócił do Polski. Następnie podjął starania o otwarcie podobnych ośrodków w Belgii i na Litwie. Byt dwukrotnie aresztowany przez Niemców: po raz pierwszy na początku okupacji, po raz drugi w roku 1941. Osadzono go na Pawiaku, w kitka miesięcy później przewieziono do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Tam wszystkim dawał przykład cierpliwości. Przyjął dobrowolnie śmierć w bunkrze głodowym zamiast innego więźnia. Dobity zastrzykiem z fenolu zmarł 14 sierpnia 1941 roku. Beatyfikował go Paweł VI w 1971 roku. Jedenaście lat później kanonizował Jan Paweł II. Jest patronem archidiecezji gdańskiej i diecezji koszalińskiej oraz - jak powiedział Jan Paweł II - "naszych trudnych czasów".

 

15 sierpień
Marii, Stelli, Napoleona, Tarsycjusza

 

Św. Tarsycjusz, męczennik (+ 257). podczas prześladowań za czasów Dioklecjana, kiedy chrześcijanami zapełniły się więzienia, noszono im potajemnie Komunię świętą. Gorliwością w tej posłudze wyróżniał się kilkunastoletni Tarsycjusz. Zginął broniąc przed profanacją Najświętszy Sakrament.

 

Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - Matki Boskiej Zielnej
Na podstawie tradycji apostolskiej święto było obchodzone już w V wieku w Rzymie. Cesarz Maurycy (582-602) rozszerzył je na cały Kościół Wschodni, ustalając jego datę na 15 sierpnia. Od VII wieku obchodzono je w Rzymie, a upowszechniło się w całym Kościele w VIII wieku. Było to największe ze świąt ku czci Maryi. W 1950 roku papież Pius XII ogłosił uroczyście dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Było to naturalną konsekwencją ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi - skoro była wolna od grzechu pierworodnego, była też wolna od śmierci, która jest tego grzechu konsekwencją. Dlatego Maryja w stosownym czasie zasnęła i została wraz z ciałem wzięta do nieba. Wśród wiernych od zawsze panowało przekonanie, że Matka Boża nie podzieliła zwykłego losu ludzi, ale została wzięta do nieba z duszą i ciałem. Ojcowie wschodni są przekonani, że Maryja po prostu zasnęła i przebudziła się już w niebie, dlatego też na Wschodzie święto nazywane jest świętem Zaśnięcia Maryi. U nas uroczystość nosi również nazwę Matki Boskiej Zielnej, ponieważ w ten dzień poświęca się wianki z ziół i kłosów. W okresie tym odbywa się też wiele pielgrzymek do sanktuariów maryjnych, głównie na Jasną Górę.

 

16 sierpień
Stefana, Rocha, Joachima, Domarada, Wawrzyńca

 

Św. Stefan I, król (ok. 969-1038). Syn księcia węgierskiego Gejzy i Adelajdy - córki księcia polskiego Mieszka I, urodził się w Ostrzychomiu. W 995 roku poślubił Gizelę, córkę księcia bawarskiego i siostrę cesarza Henryka II. Po śmierci ojca objął rządy. Jego największą zasługą jest zjednoczenie i umocnienie państwa po okresie rozbicia dzielnicowego. Rządził państwem węgierskim 41 lat. Stworzył organizację kościelną i gorliwie szerzył chrześcijaństwo. Władca mądry i sprawiedliwy. W dzień Bożego Narodzenia roku 1000 był koronowany na króla. Kanonizowany razem z synem św. Emerykiem w 1083 roku. Patron Serbii, Węgier; tkaczy.

 

17 sierpień
Jacka, Julianny, Anity, Mirona, Joanny, Klary

 

Św. Jacek Odrowąż, kapłan (+ 1257). Urodził się w Kamieniu Śląskim na Opolszczyźnie pod koniec XII wieku. Po studiach w Paryżu i Bolonii został kapłanem i kanonikiem krakowskim. Po powrocie do Krakowa założył przy kościele św. Trójcy pierwszy w Polsce klasztor dominikanów. Z Krakowa podejmował liczne wyprawy misyjne do Kijowa, Gdańska, Prus i na pogranicze Litwy. Nazwano go "apostołem Północy". Wyniszczony pracą umarł w Krakowie. Od chwili śmierci o. Jacek był czczony jako święty. Jest jednym z najbardziej znanych za granicą świętych polskich. Patron archidiecezji katowickiej i diecezji opolskiej.

 

18 sierpień
Helena, Ilony, Agapita, Bronisławy, Laury, Karoliny, Jana

 

Św. Helena, cesarzowa, urodziła się w 255 roku w Drepanon w Bitynii. Została żoną (lub konkubiną na co zezwalało ówczesne prawo rzymskie) Konstancjusza Chlorusa, zarządcy prowincji. W 274 roku urodziła syna Konstantyna. Osiem lat później jej mąż został wyniesiony do godności cesarza. Ze względów politycznych musiała usunąć się na ubocze.. Przyjąwszy chrześcijaństwo stała się gorliwą jego protektorką. Fundatorka wielu kościołów w Rzymie, Konstantynopolu oraz Ziemi Świętej. Pod koniec życia (326) Helena udała się z pielgrzymką do ojczyzny Jezusa. Podczas podróży zmarła w Nikomedii (328). Od IV wieku tradycja przypisuje jej odnalezienie drzewa krzyża świętego. Jest patronką m.in. diecezji w Trewirze, Ascoli, Bambergu, Pesaro, Frankfurcie, miasta Bazylei; farbiarzy, wytwórców igieł i gwoździ.

 

19 sierpień
Jana, Bolesława, Ludwika, Sykstusa, Ezechiela, Juliana

 

Św. Jan Eudes, kapłan, urodził się w 1601 roku w Ry (Normandia). Mając 22 lata wstąpił do oratorianów. W dwa lata później przyjął święcenia kapłańskie. Podjął pracę wędrownego kaznodziei w Normandii, Bretonii i Burgundii. Przeprowadził tam 110 misji, powodując liczne nawrócenia. Uznano go za jednego z największych misjonarzy epoki. W 1643 założył zgromadzenie księży, które prowadziło misje ludowe oraz seminaria przygotowujące do tego rodzaju działalności duszpasterskiej. Dał początek zgromadzeniu Córek Matki Bożej Miłosierdzia, które podjęło opiekę nad zaniedbanymi i upadłymi dziewczętami. Miał szczególny kult do Serca Jezusa i Matki Bożej, który gorliwie szerzył podczas swej misyjnej działalności. Zmarł 19 sierpnia 1680 roku.

 

20 sierpień
Bernarda, Sobiesława, Samuela, Filomeny, ,Sabiny, Marii, Filiberta

 

Św. Bernard z Clairvaux, opat, doktor Kościoła. Urodził się w rycerskim rodzie burgundzkim, na zamku Fontaines pod Dijon w 1090 roku. Mając 22 lata wstąpił do surowego opactwa cystersów w Citeaux, pociągając za sobą trzydziestu towarzyszy młodości. Trzy lata później założył opactwo w Clairvaux i był tam przełożonym do śmierci. Bernard był nie tylko gorliwym opatem swojej rodziny zakonnej. Myśliciel, teolog, kontemplatyk. Umiał łączyć życie czynne z mistyką. Założył około trzystu fundacji zakonnych, w tym także cysterską fundację w Jędrzejowie. Wywarł wpływ na życie Kościoła swej epoki. Jedna z największych postaci XII wieku. Nazwano go "wyrocznią Europy". Był obrońcą papieża Innocentego II. Położył kres schizmie Anakleta w Rzymie. Z polecenia Eugeniusza III ogłosił II Krucjatę krzyżową. Napisał regułę templariuszy oraz wyjednał u papieża ich zatwierdzenie. Był jednym z największych piewców Matki Bożej. Zostawił wiele tekstów teologicznych, homilii, a także modlitwy ku Jej czci. Umarł w Clairvaux 20 sierpnia 1153 roku. Patron cystersów, Burgundii, Ligurii, Genui, Gibraltaru, Pelplina; pszczelarzy Opiekun podczas klęsk żywiołowych, sztormów oraz w godzinie śmierci.

 

21 sierpień
Piusa, Joanny, Fidelisa, Baldwina, Kazimiery, Feliksa, Cyrioka, Wiktorii, Apolinarego

 

Św. Pius X, papież (1835-1914). Giuseppe Sarto urodził się w rodzinie wiejskiego listonosza, w Riese koło Wenecji. Po studiach teologicznych był kolejno wikariuszem, proboszczem, kanclerzem kurii, prefektem i ojcem duchownym w seminarium, biskupem Mantui, kardynałem i patriarchą Wenecji. W roku 1903 został wybrany na stolicę Piotrową. Odrodził życie eucharystyczne, wydając dekrety o częstszym przystępowaniu do Eucharystii i pozwalając dzieciom na wcześniejszą Komunię św. Nazwano go "papieżem dzieci". Zreformował kurię rzymską oraz przepisy dotyczące konklawe, kalendarz kościelny liturgię i muzykę sakralną. Poświęcał uwagę sprawom społecznym. Był mediatorem w konflikcie między Boliwią, Peru i Brazylią. Występował zdecydowanie przeciw błędom ewolucjonizmu i modernizmu. Patron esperantystów.

 

22 sierpień
Marii, Cezarego, Zygfryda, Tymoteusza, Agatonika, Agatonina, Symforiana, Jana

 

Św. Jan Kemble, kapłan, męczennik (+1679). Kształcił się w Douai. Święcenia kapłańskie przyjął w 1625 roku. Po czym powrócił do Anglii, gdzie w rodzinnym hrabstwie pracował 54 lata jako duszpasterz. W wieku 80 lat aresztowano go, bowiem nie chciał przejść do Kościoła anglikańskiego. Został powieszony i poćwiartowany w Herford.

 

Najświętszej Maryi Panny Królowej
Tytuł Królowej wynika z wielkiej godności Matki Boskiej, a także dlatego, że jest Matką Chrystusa Króla. Tytułu tego używają również Ojcowie Kościoła i pisarze. Oficjalnie jednak święto zostało ustanowione dopiero w 1955 roku przez papieża Piusa XII. Początkowo obchodzono je w ostatnim dniu maja, jednak po reformie kalendarza liturgicznego (1969) zostało przeniesione na 22 sierpnia, ponieważ swoją treścią łączy się z tajemnicą Wniebowzięcia. W tym dniu, dla podkreślenia królewskiej godności Maryi, koronuje się Jej wizerunki.

 

23 sierpień
Filipa, Róży, Apolinarego, Klaudiusza, Bernarda, Wiktora, Asceliny

 

Św. Róża z Limy, dziewica, urodziła się w 1586 roku w Limie. Na chrzcie dano jej imię Izabela. Imię Róża przylgnęło do niej jako przydomek, gdyż ponoć była bardzo piękna. Mając 20 lat została tercjarką dominikańską i mimo sprzeciwów rodziny wiodła życie modlitwy oraz surowych wyrzeczeń. Mistyczką. Głębokie doznania religijne łączyła z poświęceniem dla chorych i biednych. Wiele cierpiała. Umarła w dniu, który przepowiedziała, 24 sierpnia 1617 roku. Jest patronką Ameryki Łacińskiej, Peru, Filipin i Antyli, Limy, a także kwiaciarek, ogrodników. Beatyfikowana w 1668 roku, kanonizowana w 1671.

 

24 sierpień
Bartłomieja, Jerzego, Maliny, Bartosza, Emilii

 

Św. Bartłomiej, Apostoł (+I w). Pochodził z Kany Galilejskiej. Wymieniają go Ewangeliści synoptyczni. Św. Jan Ewangelista nazywa go Natanaelem. Jezus powołując go powiedział o nim: "To prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu" (J 1,47). Późniejsze komentarze utożsamiają Natanaela z Bartłomiejem. Na stronach Nowego Testamentu występuje po raz drugi nad Jeziorem Galilejskim, gdy apostołom ukazał się zmartwychwstały Chrystus (J 21,2). Św. Bartłomiej-Natanael jest m. in. patronem Armenii, Fermo, Frankfurtu nad Menem, Maastricht; introligatorów, garbarzy rybaków, rzeźników.

 

25 sierpień
Józefa, Luizy, Patrycji, Ludwika ,Grzegorza

 

Św. Józef Kalasanty, kapłan (1556-1648). Po studiach teologicznych przyjął święcenia kapłańskie (1583), następnie podjął pracę duszpasterską oraz w administracji kościelnej. W kilka lat później towarzyszył kardynałowi Markowi Colonnie w podróży do Rzymu. W Wiecznym Mieście uderzyła go wielkomiejska nędza, a zwłaszcza zaniedbane bezdomne dzieci. Z myślą o nich otworzył na Zatybrzu pierwszą powszechną, bezpłatną szkolę w Europie (1597). Chcąc kontynuować tę pracę oraz tworzyć nowe placówki, założył razem ze współpracownikami zgromadzenie Kleryków Regularnych dla Chrześcijańskich Szkół - zwane pijarami. Otrzymawszy aprobatę Piusa V (1617), zaczęto ono rozwijać się w Italii, na Morawach, w Czechach i w Polsce. W 1621 roku Józef został generałem zgromadzenia. Jego następne lata wypełniły cierpienia fizyczne i duchowe. Przyjmował je cierpliwie i pokornie. Pozostawił po sobie około 5000 listów, będących bogatym źródłem wiedzy o Świętym i jego dziele.

 

Matki Bożej Częstochowskiej
W 1382 roku książę Władysław Opolczyk sprowadził z Węgier do Polski paulinów i ufundował dla nich klasztor w Częstochowie, który od 1388r. zwany jest Jasną Górą. Ze swoich posiadłości halickich, z miasta Bełz sprowadził starożytną ikonę, którą podarował paulinom. Najstarsza tradycja wiąże to wydarzenie z założeniem klasztoru na Jasnej Górze w 1382r. Są też inne opinie - mniej przekonujące - że uroczystej intronizacji obrazu dokonano w środę po uroczystości św. Bartłomieja, czyli 31 sierpnia 1384r.
Już w Bełzie obraz ten otaczał kult i uznawano go za łaskami słynący. Istnieje legenda, którą podaje Risinus Petrus w dziele Historia pulchra et stupendis miraculis referata imaginis Mariae. Legenda została spisana w Krakowie w 1523r., a mówi ona, że obraz ten malował św. Łukasz na blacie stołu z domu Jezusa w Nazarecie. Cesarzowa Helena znalazła go w Jerozolimie, a syn jej - cesarz Konstanty Wielki - przewiózł go z Jerozolimy do Bizancjum, potem cesarz Nicefor podarował go Karolowi Wielkiemu. Potem święty obraz powrócił na Wschód za sprawą księcia ruskiego Lwa Daniłowicza, który ukrył ten obraz w Bełzie. Kiedy w 1382r. księstwo Bełzkie wraz z Rusią Czerwoną weszło w posiadanie księcia opolskiego, Władysława, miał on zamiar przewieźć obraz do Opola, ale w czasie podróży konie zatrzymały się w pobliżu Częstochowy i nie chciały dalej ruszyć. We śnie książę otrzymał polecenie, by umieścić obraz w klasztorze paulinów. Inna legenda, wcześniejsza, opisuje podobne zdarzenie, jak w trakcie przenoszenia ikony z Wyszogrodu do Włodzimierza sanie zostały w cudowny sposób zatrzymane w Bogolubowie. Hipotezy naukowe mówią jednak, że obraz przybył do Bełza z Bizancjum około XII wieku, kiedy władcy Ziemi Halickiej utrzymywali bliskie stosunki ze stolicą cesarstwa wschodniego. Z dużym prawdopodobieństwem można przypuszczać, że obraz przywiózł ze sobą jako swoją świętość jeden z cesarzy - albo w 1166r. Andronik Komnen (panował 1180-1185), albo Aleksy Anioł (panował 1195-1203), a potem z wdzięczności za gościnę podarował gospodarzom.
W 1430 roku banda rozbójników napadła na klasztor jasnogórski, zrabowała skarby i rozbiła obraz. Gromada rozbójników składała się z Polaków, Czechów, Niemców i Rusinów, a przewodził im kniaź Fryderyk Ostrogski, wróg Władysława Jagiełły. I o tym zdarzeniu opowiada legenda. Mówi, że rozbójnicy odjeżdżali wozami obładowanymi skarbami, a na jeden z wozów załadowali obraz Matki Bożej. Jednak konie nie chciały ruszyć z miejsca i dopiero po zrzuceniu obrazu z wozu rozbójnicy mogli odjechać. Wówczas to któryś z rozbójników miał ze złości ugodzić obraz mieczem, skąd powstały rysy na obliczu Maryi. Legenda mówi też, że rys tych nie udało się nikomu zamalować.
Kult świętego obrazu szybko rozpowszechnił się na całą Polskę. Na Jasną Górę ciągnęły liczne pielgrzymki, nie tylko z Polski. Sanktuarium z cudownym obrazem stało się duchową stolicą Polski szczególnie po obronie klasztoru w czasach szwedzkiego potopu.
W 1638 roku paulini uzyskali zgodę na obchodzenie święta "Przeniesienia obrazu na Jasną Górę". Papież Pius X 13 maja 1904 roku zezwolił na obchodzenie święta Matki Bożej Częstochowskiej w całej diecezji. 23 grudnia 1931 roku na prośbę prymasa Polski, kardynała Augusta Hlonda papież Pius XI rozciągnął to święto na całą Polskę.

 

26 sierpień
Marii, Zefiryny, Sandry, Natalii, Wiktora, Elżbiety, Joanny ,Teresy

 

Bł. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego Baourdy (+1878). Córka Palestyńczyków. Osierocona w trzecim roku życia. Wcześnie wstąpiła do józefitek, a te, dostrzegając w młodej zakonnicy niezwykłe dary Boże i uzdolnienia, skierowały ją do karmelu w Pau. Następnie przebywała w indyjskim Mengalore. Pod koniec życia zajmowała się zakładaniem karmelu w Betlejem i w Nazarecie. Była niemal analfabetką, ale w życiu religijnym osiągnęła szczyty mistyczką, miała dar ekstaz, wizji, prorokowania.

 

27 sierpień
Moniki, Cezarego, Dominika

 

Św. Monika, wdowa (332-387). Urodziła się w Zagaście w rodzinie chrześcijańskiej. Jako młodą dziewczynę wydano ją za urzędnika, Patrycjusza, który był poganinem. Małżeństwo nie było zbyt udane. Jednak swoją łagodnością, taktem i cierpliwością pozyskała męża, który u schyłku życia przyjął chrześcijaństwo. Miała troje dzieci. Najwięcej troski i łez kosztował ją Augustyn. Swoimi wytrwałymi modlitwami wyprosiła mu nawrócenie po przyjęciu chrztu został kapłanem, biskupem, świętym. Monika zmarła w Ostii. Jest patronką kościelnych stowarzyszeń matek, wdów.

 

28 sierpień
Augustyna, Aureliusza, Aleksandra, Joachimy, Patrycji

 

Św. Augustyn, biskup, doktor Kościoła. Urodził się w roku 354 w Tagaście. Syn Patrycjusza i Moniki. Mimo troskliwego wychowania przez matkę, w młodości prowadził życie grzeszne. W 17 roku życia związał się z kobietą, która urodziła mu syna - Adeodata. Konkubinat ten trwał 15 lat. Jako nauczyciel retoryki, związany ze środowiskiem manichejczyków, pracował w Kartaginie, Rzymie i Mediolanie. Tam słuchał kazań św. Ambrożego, dzięki którym podjął lekturę Pisma Świętego. W roku 386 doznał duchowego wstrząsu, który spowodował nawrócenie. W Wielkanoc 387 roku wraz ze swoim synem przyjął chrzest. Rezygnując z pracy powrócił do Afryki. Podczas podróży, w Ostii umarła mu matka - św. Monika. Po powrocie do Afryki sprzedał swój skromny majątek i w Tagaście założył klasztor, w którym przebywał do 391 roku. Wtedy otrzymał święcenia kapłańskie. W pięć lat później został biskupem Hippony. Dał się poznać jako gorliwy i mądry pasterz. Zajął zdecydowaną postawę wobec błędów manicheizmu, donatyzmu i pelagianizmu. Jego nauka filozoficzna, teologiczna ogarnęła cały Kościół Zachodni. Wywarł ogromny wpływ na duchowość chrześcijaństwa, a także na życie zakonne. Jego mowy i pisma zalicza się do najświetniejszych dzieł chrześcijaństwa. Najbardziej znane są "Wyznania". Umarł 28 sierpnia 430 roku. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Patron augustianów, kanoników regularnych, magdalenek, Kartaginy; drukarzy, wydawców, teologów.

 

29 sierpień
Sabiny, Raciborza, Beaty, Beatrycze, Bazylii

 

Męczeństwo św. Jana Chrzciciela. Św. Jan Chrzciciel, wiedziony łaską Bożą, spędził większość życia na pustyni. Kiedy miał trzydzieści lat, ukazał się światu na brzegach Jordanu i - jak mówi Ewangelia św. Łukasza - "głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów". Kiedy Pan Jezus przyjął chrzest z rąk Jana, ten dał ludowi świadectwo o Nim w słowach: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata..."
Za swoją działalność św. Jan Chrzciciel poniósł śmierć męczeńską. Herod Antypas, syn Heroda Wielkiego, zabójcy Młodzianków, był wtedy tetrarchą Galilei. To jego Pan Jezus nazwał "lisem" (Łk 13,31). To on sądząc naszego Zbawcę, "na pośmiewisko kazał ubrać Go w lśniący płaszcz i odesłał do Piłata" (Łk 23, 11). Żona Heroda była córką Aretasa IV, króla Arabii. Herod porzucił ją i wbrew prawu żydowskiemu połączył się z Herodiadą, żoną swego przyrodniego brata Filipa. Św. Jan śmiało i otwarcie napominał i karcił Heroda za ten kazirodczy związek. Wskutek tego Herod kazał go uwięzić. Herodiada jednak pragnęła, by go zgładzono. Skorzystała z okazji do zemsty, kiedy w dniu urodzin Heroda wydano wielką ucztę, podczas której pięknie tańczyła Salomea, córka Herodiady. Spodobała się ona wielce Herodowi, przysiągł więc że spełni każdą jej prośbę. Za radą matki dziewczyna zażądała głowy św. Jana. Herod zasmucił się tym żądaniem, gdyż darzył św. Jana Chrzciciela dużym szacunkiem, ale - jak czytamy w Ewangelii św. Marka "przez wzgląd na przysięgę i na biesiadników nie chciał jej odmówić". Posłał więc kata i "polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczęciu, a dziewczę dało swej matce". Śmierć św. Jana miała miejsce na rok przed śmiercią Chrystusa.

 

30 sierpień
Feliksa, Szczęsnego, Róży, Tekli, Małgorzaty, Bononiusza, Adaukta

 

Św. Małgorzata Ward, męczennica. Pochodziła z arystokratycznej rodziny Cogleton. Była damą dworu księżnej Whitall w Londynie. Podczas prześladowań katolików za Henryka VIII aresztowanemu i skazanemu na śmierć księdzu pomogła uciec z więzienia. Z tego powodu została uwięziona i torturowana. Stracona 30 sierpnia 1588 roku. Beatyfikowana w roku 1929, kanonizowana przez Pawła VI (1970).

 

31 sierpień
Rajmunda, Arystydesa, Bohdana, Izabeli, Świętosława, Paulina, Marcjanusa, Jana

 

Św. Arystydes (II w.) wybitny historyk IV wieku. Był on autorem "Apologii wiary". Jako filozof ateński, Arystydes rozwija tezę opartą na idei Boga, którą uznaje za kryterium prawdy religii chrześcijańskiej. Następnie upomina cesarza, by zaprzestał prześladowania chrześcijan i nawrócił się na ich wiarę. Pomimo niedociągnięć stylistycznych i braku walorów literackich, dzieło Arystydesa świadczy o przenikliwości i inteligencji autora i jest wyrazem wzniosłych idei dotyczących Boga. Podobnie jak św. Justyn, Arystydes zajmował się filozofią na równi z pracami apologetycznymi.

Menu duchowe

bibliabrewiarzminutacytatswieci

Galeria zdjęć

WIGILIA PASCHALNA 20...

kancelaria

msze

spowiedz

Kancelaria czynna
Poniedziałek 9.00-12.00 oraz 16.00-18.00
Wtorek 9.00-12.00 oraz 16.00-18.00
Środa 9.00-12.00 oraz 16.00-18.00
Czwartek 9.00-12.00
Piątek 9.00-12.00

Msze św. w niedziele:
18.30 (sobotni wieczór),
w niedzielę: 6.30, 8.00, 9.30, 11.00 (dla dzieci), 12.30, 15.00, 18.30, Nieszpory 17.45

W tygodniu:
6.45, 7.30 (pogrzebowa), 8.00, 18.30

Sakrament Pokuty
Codziennie podczas Mszy św.
W sobotę od godz. 17.00 do 18.30
W niedzielę 15 minut przed Mszą św. dla tych, którzy nie mogli skorzystać z tego sakramentu w tygodniu.

Protokoły przedślubne
spisywane są w czwartki w godz. 19.00-20.00