Ochrona danych

Administrator danych osobowych informuje, że wszystkie dane osobowe na stronie internetowej parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Opolu umieszczone zostały za zgodą osób, które dane dotyczą lub umieszczone są na podstawie prawa.

10-lecie Bractwa Szkaplerznego

Dnia 16 listopada 2014r. świętowaliśmy 10-tą rocznicę erygowania Bractwa Szkaplerznego przy Parafii św.Ap.Piotra i Pawła w Opolu. W tym też dniu przeżywaliśmy „Niedzielę Szkaplerzną” której przewodził nasz Prowincjalny Moderator Bractwa Szkaplerznego o. Włodzimierz Tochmański OCD.
„Godzinkami Szkaplerznymi” przy udziale organisty i naszego opiekuna Ks. Arnolda Klitę  rozpoczęliśmy nasze świętowanie. Przed Mszą dziękczynną w intencji członków Bractwa, Moderator Bractwa Ks. Proboszcz Rudolf Świerc przypomniał uczestnikom krótką historię, w jaki sposób powstało nasze Bractwo, kto przewodził powstaniu wspólnoty oraz omówił jej działalność. Po Mszy św. wraz z opiekunami Bractwa  spotkaliśmy się na agapie przy bogato zastawionymi  stołami, gdzie  wspólnie wspominaliśmy nasze przeżycia.
Bractwo Szkaplerzne zostało erygowane 24 listopada 2004 roku i liczy około  60 członków. Każdego miesiąca w 2-gą niedzielę odbywają się konferencje formacyjne. Członkowie Bractwa otrzymują materiały opracowane przez Sekretariat Rodziny Szkaplerznej przy Sanktuarium w Czernej. Pogłębiamy nasze życie duchowe poprzez rozszerzanie kultu Matki Bożej Szkaplerznej, a szczególnie przez naśladowanie Jej cnót i dzieła miłości. Czcimy świętych Karmelu przez uczestnictwo w mszach św. jak również poznając głębiej ich życie i duchowość karmelitańską. Odmawiamy nowenny do Świętych Karmelu i do Matki Bożej Szkaplerznej. Uczestniczymy w Ogólnopolskich Spotkaniach Rodziny Szkaplerznej w Czernej. Bractwo Szkaplerza św. ma nadanych wiele odpustów zupełnych i cząstkowych. Od dobrej woli każdego zależy, korzystanie z tego skarbca zasług Chrystusa Pana, Najświętszej Panny i całego Kościoła Chrystusowego. Bierzemy także czynny udział w życiu Parafii. Członkowie Bractwa posiadają własny sztandar, z którym uczestniczymy w uroczystościach parafialnych, diecezjalnych oraz na uroczystościach ogólnopolskich Rodziny Szkaplerznej. W intencjach członków bractwa i osób noszących szkaplerz są odprawiane msze święte w dniach wspomnień św. karmelu. Pamiętamy również o zmarłych członkach Bractwa. Stawiamy jeden z ołtarzy na Boże Ciało, prowadzimy kronikę Bractwa, pamiętnik zmarłych członków,  uczestniczymy w rekolekcjach dla animatorów, posiadamy statut Bractwa, organizujemy „Niedzielę szkaplerzną” a dla przyjmujących przygotowujemy szkaplerze, informatory, pamiątki, medaliki i inne materiały związane z przyjęciem szkaplerza. Posiadamy na własne potrzeby biblioteczkę, głównie z pozycjami św, karmelu.
W gronie wspólnoty powstają liczne przyjaźnie. W razie potrzeby członkowie Bractwa Szkaplerznego chętnie udzielają sobie pomocy i wsparcia modlitewnego jak też staramy się dostrzegać ludzi potrzebujących i ich problemy.
Do Bractwa może należeć każda osoba przynależąca do Kościoła katolickiego, która otrzymała sakrament dojrzałości chrześcijańskiej (bierzmowanie) oraz nosi Szkaplerz poświęcony i nałożony przez kapłana, zgodnie z obrzędem zatwierdzonym przez Stolicę Apostolską.
Zawierzenie się Najświętszej Pannie w znaku Szkaplerza i oddanie Jej swojego życia, otwiera przed nami nowe możliwości szybkiego kroczenia drogą zbawienia i osiągnięcia pełni duchowego rozwoju. Już 1683 osoby przyjęły w tym okresie szkaplerz karmelitański i głównie w dniu 19 marca w Uroczystość św. Józefa i 16 lipca w Święto Matki Bożej z Góry Karmel chętnym nakładany jest szkaplerz karmelitański.

Moderator Bractwa – Ks. Proboszcz Rudolf Świerc
Opiekunowie Bractwa w okresie działalności.
Ks. Aleksander Janecki XI 2003r. –  II 2004r.
Ks. Proboszcz Rudolf Świerc III 2004r. – VIII 2004r.
Ks. Wojciech Czekała IX 2004r. – VIII 2008r.
Ks. Jacek Olewicz IX 2008r. - XI 2009r.
Ks. Proboszcz Rudolf Świerc XII 2009r.- VIII 2010r.
Ks. Tomasz Cymbalista IX 2010 - VIII 2014r.
Ks.Arnold Klita IX 2014r. - do nadal.


Posługę w Bractwie od 2003r – 13.03. 2014r.pełnili- Animator Bractwa  - Zofia Karpińska, z-ca Animatora- Zofia Topolewska, cz. Zarządu- Maria Strugała, Grażyna Gugnacka, Lidia Nogieć.
13 marca 2014 r. na okres 3 lat zostali wybrani- Animator Bractwa – Zofia Karpińska, z-ca animatora – Barbara Daciów, Skarbnik- Maria Strugała, kronikarz- Barbara Bukład.

Animator Bractwa – Zofia Karpińska

Zobacz zdjęcia z 10-lecia Bractwa w galerii zdjęć.

Kaplica w szpitalu

kaplica szpitalPosługa duszpasterska w Szpitalu Ginekologiczno - Położniczym w Opolu przy ul. Reymonta.

Msza św. w sobotę o godz. 19.00,

Udzielanie Komunii św. we wtorek i czwartek o godz. 19.15,

Spowiedź św. w kaplicy w sobotę o godz. 18.40.

Rzymskokatolicka Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła,
Pl. Mickiewicza 1; 45-369 Opole,
tel. tel. 077/454 26 60.

Święci na każdy dzień-październik

1 październik
Teresy, Remigiusza, Danuty, Igora, Romana

Maria Franciszka Teresa Martin urodziła się w Alençon (Normandia) w 1873 roku, jako dziewiąte dziecko Ludwika i Zofii. Kiedy miała 4 lata, umarła jej matka. Wychowana w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej i w internacie benedyktynek w Lisieux, w piętnastym roku życia - za osobistą dyspensą Leona XIII - wstąpiła do klasztoru karmelitanek. Tam otrzymała imię Teresy od Dzieciątka Jezus. W zakonnym życiu zadziwiała jej dojrzałość duchowa. Starała się doskonale spełniać wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Nazwała tę drogę do doskonałości "małą drogą dziecięctwa Bożego". W 1890 roku złożyła śluby W trzy lata później została mistrzynią nowicjuszek. Widząc, że miłość Boga jest zapomniana, oddała się Bogu jako ofiara za zbawienie świata. Swoje przeżycia i cierpienia opisała w księdze "Dzieje duszy". Zmarła na gruźlicę 30 września 1897 roku, zapowiedziawszy: "Chcę, przebywając w niebie, czynić dobro na ziemi. Po śmierci spuszczę na nią deszcz róż". Beatyfikował ją Pius XI w 1923 roku, kanonizował w dwa lata później. Jest patronką zakonów: karmelitanek, teresek, terezjanek, misjonarzy misji katolickich, Francji.

2 październik
Antoniego, Teofila, Dionizego, Sławomira

Bł. Antoni Chevrier, wyznawca (+ 1879). Jałmużnik oraz organizator przystani dla ubogich i dzieci. Kongresy Eucharystyczne zawdzięczają mu swe powstanie. Jan Paweł II beatyfikował go w 1986 roku.

Obrazki z wizerunkiem Anioła Stróża wiszą nad łóżeczkami większości polskich dzieci, a rodzice oraz dziadkowie, składając po raz pierwszy ręce dziecka do modlitwy, uczą je modlitwy: "Aniele Boży, Stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój...".Pismo Święte nie pozostawia wątpliwości co do istnienia aniołów, posłańców Bożych, którzy uczestniczą w dziejach zbawienia człowieka. Aniołowie byli obecni w nauczaniu Kościoła już od pierwszych wieków, w dziełach wybitnych myślicieli chrześcijańskich, m.in. św. Augustyna, św. Hieronima, czy św. Bazylego. Do grona świętych, którzy szczególnie czcili aniołów, należeli także m.in. Bernard z Clairvaux, Stanisław Kostka, Franciszek Salezy czy Jan Bosko. Aniołom oddawano cześć już w liturgii starochrześcijańskiej, ale osobne święto pojawiło się dopiero w XV w. na Półwyspie Iberyjskim, zwłaszcza na terenie Hiszpanii oraz we Francji. Leon XIII wyznaczył w kalendarzu termin na 2 października.

3 październik
Ewalda, Teresy, Gerarda, Kasjana, Heliodora Święty Jan z Dukli, prezbiter Jan urodził się w 1414 r. w Dukli (diecezja przemyska) w rodzinie mieszczańskiej. Legenda głosi, że studiował w Krakowie, jednak brak źródeł historycznych, które potwierdzałyby ten fakt. Po studiach wrócił do Dukli, gdzie żył jako pustelnik w lasach. Do franciszkanów konwentualnych wstąpił prawdopodobnie w Krośnie między 1434 a 1440 r. Miał wtedy ok. 20-25 lat. Przed przyjęciem święceń kapłańskich odbył studia u franciszkanów. W zakonie piastował różne stanowiska, m.in. kaznodziei. Był światłym kapłanem i teologiem. Kilkakrotnie obierano go na przełożonego klasztoru w Krośnie i Lwowie, był też kustoszem między 1443 a 1461 r. Po złożeniu tej funkcji powierzono mu urząd kaznodziei we Lwowie. W 1463 r., pod wpływem św. Jana Kapistrana, reformatora franciszkańskiego życia zakonnego, Jan wstąpił do bernardynów. Ci wysłali go najpierw na krótki czas do Poznania. Resztę życia spędził w klasztorze, gdzie piastował różne urzędy.
Zarówno jako kaznodzieja, jak i spowiednik odznaczał się niezwykła gorliwością. Miał dar proroctwa. W pełnieniu obowiązków nie przeszkodziła mu nawet utrata wzroku pod koniec życia. Nie stronił też od pracy fizycznej w ogrodzie i kuchni. Zmarł we Lwowie 29 września 1484 r.
Jan z Dukli od najmłodszych lat zdradzał predyspozycje do głębszego życia duchowego. W zakonie brał udział we wszystkich nabożeństwach, wyróżniał się kultem do Matki Bożej. Często na modlitwie spędzał całe noce. Zaraz po jego śmierci rozwinął się jego kult. Rosła ilość spisywanych cudów i łask, otrzymanych od Boga za jego pośrednictwem. 2 stycznia 1733 Klemens XII ogłosił go błogosławionym. Jego kanonizacji dokonał natomiast Jan Paweł II w czerwcu 1997 roku.
Jan to patron Królestwa Polskiego, Wielkiego Księstwa Litewskiego, archidiecezji przemyskiej, Lwowa oraz rycerstwa polskiego. Jego relikwie spoczywają w kościele w Dukli.

4 październik
Franciszka, Rozalii, Edwina, Marka, Petroniusza, Aury, Manfreda

Św. Franciszek z Asyżu, diakon. Jan Bernardone urodził się w Asyżu 1182 roku. Był synem zamożnego kupca Piotra i Joanny Pica. Ojciec po powrocie z Francji do imienia syna Jan dodał Franciszek (Francuzik). Jako młody człowiek Franciszek odznaczał się wrażliwością, lubił poezję, muzykę. Ubierał się dość ekstrawagancko. Był to czas jego beztroskiego życia. Podczas zbrojnego konfliktu między Asyżem a Perugią wziął udział w walce i dostał się do niewoli. Prawie roczny pobyt w więzieniu poważnie nadwerężył jego zdrowie. Po powrocie do domu ciężko zachorował. Wówczas powziął zamiar zmiany życia. Nie był on jednak trwały. W roku 1205 uzyskał ostrogi rycerskie i udał się na wojnę, prowadzoną między Fryderykiem II a papieżem. W Spoletto miał sen, w którym usłyszał wezwanie Boga. Powrócił do Asyżu. Podjął modlitwę, umartwienia i posługę ubogim. Pewnego dnia w kościele św. Damazego usłyszał głos: "Franciszku, napraw mój Kościół." Wezwanie zrozumiał dosłownie, więc zabrał się do odbudowy zrujnowanej świątyni. Aby uzyskać potrzebne fundusze, wyniósł z domu kawał sukna. Ojciec zareagował na to wydziedziczeniem syna. Pragnąc nadać temu charakter urzędowy, dokonał tego wobec biskupa. Na placu publicznym, pośród zgromadzonego tłumu przechodniów i gapiów, rozegrała się dramatyczna scena między ojcem a synem. Po decyzji ojca o wydziedziczeniu Franciszek zdjął z siebie ubranie, które kiedyś od niego dostał, i nagi złożył mu je u stóp mówiąc: "Kiedy wyrzekł się mnie ziemski ojciec, mam prawo Ciebie, Boże, odtąd wyłącznie nazywać Ojcem." Po tym wydarzeniu Franciszek zajął się odnową zniszczonych wiekiem kościołów. 24 lutego 1208 roku podczas czytania Ewangelii o rozesłaniu uczniów uderzyły go słowa: "Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10,10). Odnalazł swoją drogę życia. Zrozumiał, że chodziło o budowę trudniejszą - odnowę Kościoła targanego wewnętrznymi niepokojami i herezjami. Założył zakon Braci Mniejszych, franciszkanów (1209), którzy oddawali się wędrownemu kaznodziejstwu. Później z pomocą św. Klary założył drugi zakon - żeński, klaryski (1211). Wreszcie dla świeckich założył tzw. trzeci zakon (1221). Uczestniczył w Soborze Lateraneńskim IV. Z myślą o ewangelizacji pogan wybrał się na Wschód. W Egipcie dotarł do sułtana Meleka-el-Kamela, który wystawił mu glejt, dzięki któremu odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Na Boże Narodzenie 1223 roku, podczas jednej ze swoich misyjnych wędrówek, w Greccio zainscenizował religijny mimodram. W żłobie, przy którym stał wół i osioł, położył małe dziecko na sianie. Po czym odczytał fragment Ewangelii o narodzeniu Pana Jezusa i wygłosił homilię. Inscenizacją owego "żywego obrazu" nadal początek "żłobkom", "jasełkom", teatrowi nowożytnemu w Europie. W ostatnich latach życia usunął się do Alvernii. Tam podczas czterdziestodniowego postu - 14 września 1224 roku - otrzymał stygmaty Męki Pańskiej. Aprobował świat i stworzenie, obdarzony był niewiarygodnym osobistym wdziękiem. Dzięki niemu świat ujrzał ludzi z kart Ewangelii: prostych, odważnych, pogodnych. Wywarł olbrzymi wpływ na życie duchowe i artystyczne średniowiecza.
Kiedy umierał w Asyżu 3 października 1226 roku, kazał zwlec z siebie odzienie i położyć na ziemi. Rozkrzyżował przebite stygmatami ręce. Z psalmem 141 na ustach odszedł. Miał 45 lat. W dwa lata później kanonizował go Grzegorz IX. Najpopularniejszym tekstem św. Franciszka jest "Pieśń słoneczna". Pozostawił po sobie pisma: "Napomnienia", listy, teksty poetyckie, modlitewne. Św. Franciszek jest patronem zakonów, m. in: albertynów, franciszkanów, kapucynów, franciszkanów konwentualnych, bernardynek, kapucynek, klarysek, koletanek; tercjarzy; Włoch, Asyżu, Bazylei; Akcji Katolickiej; aktorów, ekologów, niewidomych, pokoju, robotników, tapicerów, ubogich, więźniów.

5 październik
Faustyny, Placyda, Apolinarego, Rajmunda, Flory, Igora, Bartłomieja, Charytyny

Helena Kowalska urodziła się 25 września 1905 roku w Głogowcu niedaleko Łodzi. Pochodziła z wiejskiej ubogiej rodziny. Mając 16 lat pracowała jako służąca. W cztery lata później została przyjęta do klasztoru sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie. Nadano jej imię Faustyna. Wykonywała prace służebne w ogrodzie, w kuchni w piekarni, na furcie. Miała jedno pragnienie. uświęcić się wśród pracy i cierpienia. Posiadając zaledwie elementarne wykształcenie sięgnęła szczytów nieba. Była obdarzona darem modlitwy kontemplacyjnej. Na polecenie spowiednika spisała swe mistyczne przeżycia w "Dzienniczku", który stanowi perłę duchowości chrześcijańskiej. Ogłosiła na nowo ludziom wielkie ewangeliczne przesłanie o Miłosierdziu Boga. Na podstawie objawień poleciła namalować obraz Zbawiciela z podpisem "Jezu Ufam Tobie". Zmarła 5 października 1938 roku w Krakowie-Łagiewnikach. Beatyfikowana w 1993 roku, a 30 kwietnia 2000 roku kanonizowana na placu św. Piotra w Rzymie przez Jana Pawła II.

6 październik
Brunona, Artalda, Artura, Fryderyki, Gawła, Rodzisława, Arnolda, Marii, Franciszki, Bronisława Św. Brunon urodził się w Kolonii około 1030 roku. Kształcił się w Kolonii i Reims, po czym prowadził szkolę katedralną. W 1055 roku otrzymał kanonię. Następnie przyjął święcenia kapłańskie. Arcybiskup Manasses I mianował go swoim kanclerzem. Kiedy Brunon wystąpił przeciw niemu z powodu symonii, stracił urząd, majątek i musiał opuścić miasto. Wrócił do Reims w 1080 roku, gdzie zaproponowano mu biskupstwo. Jednak nie przyjął tej godności. W 1084 roku pod Grenoble, w okolicy gór Chartreuse, założył z sześciu towarzyszami osadę eremicką, zwaną Wielką Kartuzją, która stała się kolebką nowego zakonu-kartuzów. W 1090 roku został wezwany do Rzymu przez swojego dawnego ucznia - papieża Urbana II - na doradcę. Dwa lata później, otrzymawszy zgodę papieża na opuszczenie Rzymu, udał się do nowej pustelni. Założył ją w La Torre. W pobliskim zaś San Stefano in Bosco stworzył filię. Tam zmarł w 1101 roku. Nie był oficjalnie kanonizowany Jego kult potwierdził oficjalnie Grzegorz XV (1623). Jest patronem kartuzów.

7 październik
Sergiusza, Bakchusa, Marka, Mireli, Justyny, Andrzeja, Rościsławy, Amelii Św. Sergiusz i św. Bakchus, męczennicy (+ III/IV w.). Najbardziej popularni święci starożytnego Wschodu. Nie zachowały się o nich bliższe informacje. Starożytna "Passio" prezentowała ich jako oficerów cesarskich wojsk pogranicznych stacjonujących nad Eufratem. Za swe przekonania religijne zostali uwięzieni i poddani torturom. Ponieśli śmierć w czasach Maksymiliana lub Maksyma Dyzmy. "Martyrologium rzymskie" podaje lakoniczną notę: "Bakchusa tak długo chłostano żelaznymi knutami, aż poraniony na całym ciele wyzionął ducha, wyznając nieustannie Jezusa Chrystusa. Sergiuszowi zaś włożono na nogi buty nabite wewnątrz gwoździami. A ponieważ niezłomnie trwał w swojej wierze, ścięto go mieczem." Odzwierciedleniem rozpowszechnionego kultu Świętych są liczne kościoły Wschodu, powstałe już w V wieku, oraz bogata ikonografia ruska.

Najświętsza Maryja Panna Różańcowa

Dzisiejsze wspomnienie zostało ustanowione na pamiątkę zwycięstwa floty chrześcijańskiej nad wojskami tureckimi, odniesionego pod Lepanto (nad Zatoką Koryncką) 7 października 1571 r. Sułtan turecki Selim II pragnął podbić całą Europę i zaprowadzić w niej wiarę muzułmańską. Ówczesny papież - św. Pius V, dominikanin, gorący czciciel Matki Bożej - usłyszawszy o zbliżającej się wojnie, ze łzami w oczach zaczął zanosić żarliwe modlitwy do Maryi, powierzając jej swą troskę podczas odmawiania różańca. Nagle doznał wizji: zdawało mu się, że znalazł się na miejscu bitwy pod Lepanto. Zobaczył ogromne floty, przygotowujące się do starcia. Nad nimi ujrzał Maryję, która patrzyła na niego spokojnym wzrokiem. Nieoczekiwana zmiana wiatru uniemożliwiła manewry muzułmanom, a sprzyjała flocie chrześcijańskiej. Udało się powstrzymać inwazję Turków na Europę.
Zwycięstwo było ogromne. Po zaledwie czterech godzinach walki zatopiono sześćdziesiąt galer wroga, zdobyto połowę okrętów tureckich, uwolniono dwanaście tysięcy chrześcijańskich galerników; śmierć poniosło 27 tys. Turków, kolejne 5 tys. dostało się do niewoli. Pius V, świadom, komu zawdzięcza cudowne ocalenie Europy, uczynił dzień 7 października świętem Matki Bożej Różańcowej i zezwolił na jego obchodzenie w tych kościołach, w których istniały Bractwa Różańcowe. Klemens XI, w podzięce za kolejne zwycięstwo nad Turkami odniesione pod Belgradem w 1716 r., rozszerzył to święto na cały Kościół. W roku 1883 Leon XIII wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie "Królowo Różańca świętego - módl się za nami", a w dwa lata później zalecił, by w kościołach odmawiano różaniec przez cały październik.

8 październik
Ludwika, Brygidy, Pelagii, Walerii, Sergiusza, Wojsławy, Enodiusza. Ludwik Bertrand, kapłan, urodził się w 1526 roku w Walencji. Pragnął pójść za Chrystusem. Wobec sprzeciwu ojca uciekł z domu. Wstąpił do dominikanów. Kiedy składał śluby zakonne, miał 19 lat. Kapłaństwo przyjął w 1547 roku. Jego życie zakonne ożywiało pragnienie pracy misyjnej. 14 lutego 1562 roku wyruszył okrętem do Ameryki Południowej. Dotarł do Kolumbii. Tam pieszo przemierzał ogromne obszary, głosząc Ewangelię. Był opiekunem i obrońcą Indian. Zyskał przydomek "apostoła Indian". Niezmierne trudy misyjne, surowe warunki życia wyniszczyły o. Ludwika. Musiał wracać do Walencji. Tutaj podjął pracę przede wszystkim w konfesjonale. Był spowiednikiem m. in. św. Teresy z Avili. Zmarł 9 października 1581 roku. Beatyfikował go Paweł V (1608), kanonizował Klemens X (1671).

9 październik
Wincentego, Dionizego, Ludwika, Jana, Arnolda

Wincenty Kadłubek urodził sie w roku 1160 w Karwowie po Opatowem. Pochodził z rodu Porajów herbu Róża. Studiował w Paryżu i Bolonii. Przyjął święcenia jako kapłan diecezji kraskowskiej. Mając 34 lata objął prepozyturę w kolegiacie sandomierskiej. W roku 1203 został biskupem w Krakowie. Brał udział w obradach Soboru Laterańskiego IV. Po kilkunastu latach rządów zrzekł się biskupstwa i przywdział habit cystersów w Jędrzejowie. Tam zmarł w roku 1223. Jako pierwszy Polak opisał dzieje narodu w "Kronice polskiej". Beatyfikował go Klemens XIII w 1764 roku. Jest patronem archidiecezji warmińskiej oraz diecezji kieleckiej, sandomierskiej.

10 październik
Marii, Leona, Daniela, Franciszka, Paulina, Pauliny, Jana

Jan Leonardi urodził się w roku 1543 we Włoszech; od dzieciństwa szukał samotności i oddawał się modli twie i medytacjom. Najpierw był uczniem w aptece w Lukce, mając trzydzieści dwa lata został kapłanem i założył w tym mieście kongregację kleryków regularnych Matki Bożej, którzy w krótkim czasie pracą duszpasterską i poświęceniem zmienili zupełnie oblicze przeżartego herezjami i niezgodą miasta. Początkowo powziął zamiar poświęcenia się misjom zagranicznym, skoro jednak św. Filip Nereusz oznajmił, że zgromadzenie jego przeznaczyła Opatrzność dla Włoch, porzucił myśl pierwotną i postanowił wychowywać przyszłych misjonarzy w kraju. Wspólnie ze świątobliwym biskupem Vives zgromadził kapłanów, którzy zajęli się kształceniem kandydatów na misjonarzy. Był to zaczątek Instytutu Propagandy Wiary. Umarł w Rzymie 9 października 1609 roku, gdy opiekował się ofiarami wielkiej zarazy. Kanonizowany w roku 1938 ze św. Andrzejem Bobolą.

11 październik
Aleksandra, Aldony, Dobromiły, Firmina, Placydii, Brunona, Emila

Św. Aleksander Sauli, biskup (1534-1592). Urodził się w Mediolanie. Mając 17 lat wstąpił do barnabitów. W 1556 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Studia w Pawii zakończył doktoratem. Był profesorem uniwersytetu, następnie generałem zakonu. W roku 1570 został biskupem w Alerii na Korsyce. Rozwinął duszpasterstwo dzieci, chorych, marynarzy, pielgrzymów. Żył jak najuboższy mnich. Po dwudziestu latach pracy ofiarowano mu biskupstwo w Pawii. Tam podczas wizytacji pasterskiej zmarł. Przy śmierci prosił spowiednika, aby mu czytał Mękę Pańską. Beatyfikował go Benedykt XIV (1741), kanonizował Pius X (1904).

12 październik
Edwina, Maksymiliana, Eustachego, Rudolfa, Serafina, Witolda, Gaudentego

Bł. Jan Beyzym, prezbiter Jan Beyzym urodził się 15 maja 1850 roku w Beyzymach na Wołyniu. Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie w 1872 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego (jezuitów). 26 lipca 1881 r. w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat był wychowawcą i opiekunem młodzieży w kolegiach Towarzystwa Jezusowego w Tarnopolu i Chyrowie.
W wieku 48 lat podjął decyzję o wyjeździe na misje.
Generał wyraził zgodę. Początkowo o. Beyzym miał jechać do Indii, ale nie znał języka angielskiego. Udał się więc na Madagaskar, gdzie językiem urzędowym był francuski, którego Beyzym uczył się już w Chyrowie. Tam oddał wszystkie swoje siły, zdolności i serce opuszczonym, chorym, głodnym, wyrzuconym poza nawias społeczeństwa; szczególnie dużo uczynił dla trędowatych. Zamieszkał wśród nich na stałe, by opiekować się nimi dniem i nocą. Stworzył pionierskie dzieło, które uczyniło go prekursorem współczesnej opieki nad trędowatymi. Z ofiar zebranych głównie wśród rodaków w kraju (w Galicji) i na emigracji wybudował w 1911 r. Maranie szpital dla 150 chorych, by zapewnić im leczenie i przywracać nadzieję. W głównym ołtarzu szpitalnej kaplicy znajduje się sprowadzona przez o. Beyzyma kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Do dzisiaj chorzy Malgasze otaczają Maryję z Jasnej Góry wielką czcią. Szpital bowiem istnieje do dziś.
Wyczerpany pracą ponad siły, o. Beyzym zmarł 2 października 1912 roku, otoczony nimbem bohaterstwa i świętości. Śmierć nie pozwoliła mu zrealizować innego cichego pragnienia - wyjazdu na Sachalin do pracy misyjnej wśród katorżników.

13 październik
Honorata, Edwarda, Teofila, Januarego, Geralda

Wacław Koźmiński urodził się w rodzinie inteligenckiej w 1829 roku w Białej Podlaskiej. Maturę uzyskał w Płocku. Studiował na wydziale budownictwa przy Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego młodzieńcze lata cechowała obojętność wobec Boga. Pod zarzutem przynależności do spisku politycznego został aresztowany i osadzony w X pawilonie Cytadeli warszawskiej. W więzieniu zachorował na tyfus. Po jedenastu miesiącach więzienia został zwolniony Przeżycia więzienne radykalnie zmieniły jego stosunek do Boga. Po ukończeniu studiów wstąpił do klasztoru kapucynów (1848), przyjmując imię zakonne Honorat. Wyświęcony na kapłana w 1852 roku. Był wybitnym kaznodzieją oraz znanym spowiednikiem. Swoją głęboką religijnością i troską o człowieka zjednywał wielu ludzi dla Chrystusa. O. Honorat założył szereg zgromadzeń zakonnych - do dziś istnieją trzy zgromadzenia habitowe: felicjanki - powołane razem z bł. Marią Angelą Zofią Truszkowską (zob. 10 października), serafitki, kapucynki, i czternaście bezhabitowych, tzn. utajonych przed carskim zaborcą, który po kasacie klasztorów nie dopuszczał do ich odrodzenia się czy powstawania nowych. Zgromadzenia o. Honorata podejmowały prace charytatywne i apostolskie m. in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych. Po powstaniu styczniowym skasowano klasztor w którym przebywał. Zakonników wśród nich i o. Honorata, wywieziono do Zakroczymia. Ostatecznie osiadł on w Nowym Mieście nad Pilicą. Wyczerpany pracą apostolską, zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 roku. Beatyfikował go Jan Paweł II (1988).

14 październik
Kaliksta, Gaudentego, Małgorzaty, Bernarda, Radzyma, Fortunata, Liwii Św. Małgorzata Maria Alacoque urodziła się 1647 roku w Burgundii. Ojciec jej był notariuszem i sędzią. Mając 24 lata wstąpiła do wizytek w Paray-le-Monial. Mistyczka. Pan Jezus w wielu objawieniach przedstawił jej swe Serce - kochające ludzi i spragnione ich miłości. W związku z otrzymanym orędziem i poleceniem, aby ustanowiono święto czczące Jego Najświętsze Serce oraz przystępowano do pierwszopiątkowej Komunii św. wynagradzającej, doznała wielu przykrości i sprzeciwów. Małgorzata zmarła 17 października 1690 roku. Beatyfikował ją Pius IX (1864), kanonizował Benedykt XV (1920).

15 październik
Teresy, Gerarda, Aurelii, Aurory, Teodoryka, Florentyny

Św. Teresa od Jezusa, urodziła się w 1515 roku. Pochodziła ze szlacheckiej i zamożnej rodziny zamieszkałej w Avili. Jako dziecko marzyła o męczeństwie za wiarę. Mając 12 lat przeżyła śmierć matki. Pisała o tym w swej biografii: "Gdy mi umarła matka... rozumiejąc wielkość straty udałam się w swoim utrapieniu przed obraz Matki Bożej i rzewnie płacząc, błagałam Ją, aby mi była matką. Prośba ta, choć z dziecinną prostotą uczyniona,nie była - zdaje mi się - daremną." W 20 roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek w rodzinnym mieście, w Avili. Po złożeniu ślubów ciężko zachorowała. Przez rok leczyła się poza klasztorem. Po powrocie do klasztoru jej życie duchowe ulega pogłębieniu. Utalentowana i wrażliwa odkrywa, że modlitwa jest tajemniczą bramą, przez którą wchodzi się do "twierdzy wewnętrznej". Mistyczka i wizjonerka, a jednocześnie osoba o umysłowości wielce rzeczowej i praktycznej. Przeprowadziła reformę swojego zakonu fundując 32 klasztory Część życia spędziła w ciągłych podróżach, na pertraktacjach z władzami duchownymi i świeckimi, wygłaszaniu konferencji o odnowie życia zakonnego. Z pomocą św. Jana od Krzyża przedsięwzięła również reformę karmelitów. Nową gałąź zakonu nazwano karmelitami bosymi. Łączyła kontemplację z aktywnością i umartwieniem. Mimo przeciwności konsekwentnie realizowała swoje zakonne powołanie. Miała dar serdecznej zażyłości z Bogiem. W oparciu o osobiste doświadczenie św. Teresa napisała dzieła, które są perłami literatury mistycznej. Za największe uważana jest "Twierdza wewnętrzna". Jest klasykiem literatury hiszpańskiej.
Umarła 15 października 1582 roku. Beatyfikował ją Paweł V (1614), kanonizował Grzegorz XV (1622). Paweł VI ogłosił św. Teresę doktorem Kościoła (1970). Jest patronką Hiszpanii, miasta Avila, Alba de Tormes. karmelitów bosych, karmelitów trzewiczkowych, chorych - zwłaszcza uskarżających się na bóle głowy i serce, dusz w czyśćcu cierpiących.

16 październik
Jadwigi, Małgorzaty, Rodzisława, Gawła, Gerarda

Św. Jadwiga Śląska, księżna, wdowa urodziła się w 1174 (1179?) roku jako córka Bertolda IV hrabiego na Andechs (Bawaria).Otrzymała staranne wychowanie i wykształcenie w domu rodzinnym i u benedyktynek w Kitzingen. W trzynastym roku życia poślubiła Henryka I Brodatego, księcia Wrocławia, z którym miała siedmioro dzieci. W swoim życiu doświadczyła tajemnicy Krzyża. Przeżyła śmierć męża i prawie wszystkich dzieci. Jej ukochany syn, Henryk Pobożny poległ w bitwie z Tatarami pod Legnicą. Ostatnie lata spędziła w ufundowanym przez siebie klasztorze cystersek w Trzebnicy gdzie jej córka Gertruda była przełożoną. Zasłynęła z pobożności i czynów miłosierdzia. Wyczerpana surowym życiem mniszki, chociaż nie składała ślubów zmarła 15 października 1243 roku. Kanonizowana przez Klemensa IV w 1267 roku. Jej relikwie spoczywają w Trzebnicy. Patronka Polski, Śląska, archidiecezji wrocławskiej i diecezji w Görlitz. miast: Andechs, Berlina, Krakowa, Trzebnicy, Wrocławia, Europy. uchodźców oraz pojednania i pokoju.

17 październik
Ignacego, Wiktora, Marity, Sulisławy, Guntarda, Małgorzaty, Guntarda Św. Ignacy Antiocheński, (+ok. 107) - następca św. Piotra na biskupstwie w Antiochii (Syria). W czasie prześladowania za cesarza Trajana został uwięziony i skazany na śmierć. Wysłano go do Rzymu, aby tam rzucić na pożarcie dzikim zwierzętom. W drodze napisał siedem listów do gmin chrześcijańskich Malej Azji, wyrażając w nich żarliwość wiary oraz głęboki pokój serca wobec czekającego go męczeństwa. Listy te są ważnym dokumentem wiary pierwotnego Kościoła. Św. Ignacy, "Teoforos" - jak przedstawia się w pismach, zginał śmiercią męczeńską na arenie w Rzymie. Jego imię wymieniane jest w Kanonie rzymskim.

18 październik
Łukasza, Juliana, Wiktora, Jana, Piotra

Św. Łukasz, Ewangelista (I w.). Euzebiusz i Tertulian piszą, że jego rodzinnym miastem była Antiochia Syryjska. Z pochodzenia - poganin, z zawodu - lekarz. Około 50 roku przyłączył się do św. Pawła, gdy ten odbywał drugą misyjną podróż. Towarzyszył mu w Troadzie, Filippi, Jerozolimie. Był z nim w Rzymie, a także podczas trzeciej podróży misyjnej. Po śmierci Apostoła Narodów działał (jako biskup?) w Achai i Egipcie. Według tradycji Łukasz jest autorem Ewangelii oraz Dziejów Apostolskich. Zawdzięczamy mu prawie wszystkie wiadomości o dzieciństwie Pana Jezusa oraz niejeden rys jego Matki. Dante określił go "historykiem łagodności Chrystusowej". Miał umrzeć śmiercią naturalną w wieku 84 lat w Beocji. Patron Hiszpanii, miasta Achai; introligatorów, lekarzy, malarzy i rzeźbiarzy, notariuszy, rzeźników, złotników.
Według legendy malował portrety Jezusa, apostołów, a zwłaszcza Maryi, Matki Bożej. Jeden z nich, jak opisuje Teodor Lektor z VI wieku, cesarzowa Eudoksja, żona Teodozego II Wielkiego, zabrała z Jerozolimy i przesłała św. Pulcherii, siostrze cesarza. Według innej opowieści kopią jednego z obrazów św. Łukasza jest Ikona Jasnogórska.

19 październik
Jana, Izaaka, Pawła, Ziemowita

Paweł, Franciszek Danei urodził się w 1694 roku w Ovada (Piemont). Pochodził z zubożałej rodziny szlacheckiej. Mając 19 lat zaciągnął się do armii weneckiej, aby walczyć z Turkami. Ale już po roku podjął życie pustelnika. W jedenaście lat później został kapłanem. Był jednym z największych kaznodziejów XVIII stulecia. Jego pobożność cechowała pasyjność, czyli rozważanie i uczestniczenie w tajemnicy Męki Pańskiej. Powołał zgromadzenie pasjonistów którego celem jest głoszenie nabożeństwa do Męki Chrystusa i wzywanie do pokuty Założył klasztor na Monte Argentario niedaleko Orbetello (1728). Był pierwszym, a zarazem dożywotnim generałem zakonu. Razem z Marią Crocifissa di Gesú powołał także żeńskie zgromadzenie pasjonistek. Zmarł w Rzymie 18 października 1775 roku. Został pochowany w bazylice św. Jana i Pawła. Beatyfikował go Pius IX w 1853 roku, kanonizował w 1867. Jest patronem pasjonistów pasjonistek oraz orędownikiem nabożeństwa do Męki Pańskiej.

20 październik
Jana, Iren, Kleopatry, Witalisa

Św. Jan Kanty urodził się w 1390 roku w Kętach. Studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie później został profesorem. Pełnił funkcję kanonika i kustosza kolegiaty św. Floriana w Krakowie oraz przez krótki czas proboszcza w Olkuszu. Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej pobożności. Kilkakrotnie pieszo pielgrzymował do Rzymu. Przez całe życie kapłańskie powstrzymywał się od spożywania mięsa. Niezwykle pracowity przepisywał manuskrypty Odnalezione niedawno rękopisy liczą 18 000 stron (!). Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Zmarł 24 grudnia 1473 roku. Beatyfikował go Innocenty XI (1680),kanonizował Klemens XIII ( 1767). Jego relikwie spoczywają w kościele św. Anny w Krakowie. Jest patronem Polski, archidiecezji krakowskiej, Krakowa. profesorów, nauczycieli i studentów, szkół katolickich, "Caritasu".

21 październik
Jakuba, Urszuli, Celiny, Hilarego

Bł. Jakub Strzemię (Strepa), biskup(1340-1409). Był franciszkaninem. Pełnił funkcję gwardiana misyjnego Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa we Lwowie. Zasłynął jako gorliwy misjonarz wschodnich Kresów. W 1391 roku został arcybiskupem Halicza na Rusi, gdzie konsekwentnie pracował nad ożywieniem życia religijnego w rozległej archidiecezji. Doradca Władysława Jagiełły. Senator. Prowadził życie skromne i ubogie. W swej pobożności miał szczególny kult do Najświętszego Sakramentu i NMP. Beatyfikowany przez Piusa VI (1790). Jego relikwie spoczywają w katedrze w Lubaczowie. Patron archidiecezji lwowskiej, Lwowa, prowincji franciszkanów konwentualnych.

22 październik
Donata, Filipa, Korduli, Kordiana, Salomei, Józefiny, Marka Św. Donat, biskup (+ ok. 875/877). Pochodził z zamożnej rodziny. Podczas pielgrzymki do Rzymu, w toskańskim miasteczku Fiesole wybrano go przez aklamację na biskupa. Pełnił tę funkcję przez 40 lat. Brał udział w koronacji Ludwika II oraz w synodzie rzymskim (861). Pozostawił po sobie teksty poetyckie.

23 październik
Jana, Igi, Marleny, Honorata, Teodora, Seweryna, Ignacego, Włościsława

Jan Kapistran urodził się w 1386 roku w Capestrano. Po studiach prawniczych w Perugii był radcą dworu neapolitańskiego, następnie sędzią i gubernatorem. Podczas walk dostał się do niewoli. Przebywając w więzieniu przeżył wizję, pod wpływem której zmienił życie. Po uwolnieniu wstąpił do franciszkanów obserwantów - bernardynów. Podjął pracę wędrownego kaznodziei. Kazania głosił we Włoszech, Austrii, Francji, Niemczech, w Polsce, na pograniczu Czech i Moraw na Węgrzech. Przemierzając te kraje organizował szpitale i inne dzieła miłosierdzia. W Polsce przebywał 8 miesięcy. Był na ślubie króla Kazimierza Jagiellończyka z Elżbietą, córką cesarza Albrechta II. Pozostawił po sobie dwa klasztory bernardynów: w Krakowie i Warszawie. Św. Jan był mediatorem w sporze o tron neapolitański, w konflikcie między Mediolanem a Bazyleą oraz na Sycylii. W swym aktywnym życiu poświęcał wiele czasu na modlitwę. Prowadził życie umartwione. Często pościł. Miał dar przepowiadania przyszłości. Św. Jan Kapistran - mianowany przez Piusa II legatem - wzywał do zjednoczenia sił chrześcijańskich przeciw inwazji muzułmańskiej na Europę. Przyczynił się do zwycięstwa nad Turkami w bitwie pod Belgradem (1456). Zmarł w kilka miesięcy później 23 października w Ilok nad Dunajem. Nazwano go "apostołem zjednoczonej (po schizmie) Europy". Beatyfikowany w 1622, kanonizowany w 1690 roku. Patron prawników.

24 październik
Antoniego, Marcina, Alojzego, Anety, Rafała, Józefa

Antoni, Maria Claret, urodził się w roku 1807. Pochodził spod Barcelony. W młodości uczył się tkactwa. Po studiach teologicznych przyjął święcenia kapłańskie (1835). Jako kapłan pracował w duszpasterstwie parafialnym, a później jako misjonarz w Katalonii i na Wyspach Kanaryjskich. W 1849 roku założył zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca NMP - klaretynów. Wkrótce potem mianowano go arcybiskupem w Santiago na Kubie. Okazał się gorliwym i przedsiębiorczym pasterzem. Utworzył 53 parafie. Popierał żeńskie zgromadzenie - Instytut Apostolski Maryi Niepokalanej. W 1857 roku został odwołany do Hiszpanii, aby podjąć posługę spowiednika królowej Izabeli II i wychowawcy dzieci królewskich. Założył Akademię św. Michała skupiającą artystów. Po wybuchu rewolucji w Hiszpanii towarzyszył królowej na wygnaniu w Pau i Paryżu. W latach 1869-1870 uczestniczył w Soborze Watykańskim I. Zmarł w roku 1870. Beatyfikował go Pius XI (1934), kanonizował Pius XII (1950).

25 październik
Darii, Chryzanta, Bonifacego, Kryspina, Piotra, Ingi, Gaudentego, Wilhelminy

Św. Chryzant i św. Daria, męczennicy (+283/284?). W oparciu o inskrypcje w "Passio" można przyjąć, że Chryzant przybył do Rzymu na studia. Nawróciwszy się, przywiódł do Chrystusa westalkę Darię oraz innych mieszkańców. Podczas prześladowania za czasów cesarza Numeriana zostali oni pochwyceni i skazani na śmierć. Wyrok wykonano w sposób okrutny - wrzucono ich do dołu powstałego po nie używanym akwedukcie przy via Salaria i tam żywcem zasypano ziemią oraz kamieniami.

26 październik
Lucjana, Marcjana, Ewarysta, Damiana, Lutosawa, Dymitra, Bernarda

Św. Lucjan i św. Marcjan, męczennicy (+250/251?). W Nikomedii podczas prześladowania za czasów Decjusza, ponieśli śmierć przez spalenie. Ich relikwie znajdują się w miejscowości Vich, w Hiszpanii.

27 październik
Sabiny, Iwony, Frumencjusza, Wincentego, Antoniny, Antonii

Św. Sabina, męczennica (II/III w.), według starego przekazu była siostrą Wincentego i Chrestyny. Wszyscy troje mieli zginąć jako ofiary prześladowań w Avili (?). Męczenników wspominają stara martyrologia oraz liturgia mozarabska.

28 październik
Szymona Judy-Tadeusza

Św. Szymon Ewangelie wymieniają go w ścisłym gronie uczniów Pana Jezusa. Miał przydomek Zelota - "Gorliwy" (Mk 3,18), z żarliwością bowiem zachowywał Prawo Mojżeszowe. Według późnych źródeł pracował na terenie dzisiejszej Brytanii oraz w Babilonii i Persji. Zginął męczeńską śmiercią razem ze św. Judą Apostołem. Patron diecezji siedleckiej oraz farbiarzy, garncarzy, grabarzy spawaczy.

Św. Juda Tadeusz Apostoł. Piszą o nim Ewangeliści: św. Jan podczas opisu Ostatniej Wieczerzy (14,22), św. Mateusz (10,3) i św. Marek (3,18). Juda był bratem Jakuba Młodszego, krewnym Pana Jezusa. Jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Po Zesłaniu Ducha Świętego miał prowadzić misję w Edessie. Według innych źródeł apostołował w Mezopotamii, gdzie poniósł śmierć męczeńską razem ze św. Szymonem. Patron diecezji siedleckiej, Magdeburga. Orędownik w sprawach beznadziejnych.

29 październik
Felicjana, Wioletty, Euzebii, Narcyza, Jacka, Serafina, Teodora, Michała, Abrahama, Dalii

Św. Felicjan, męczennik (III w.). "Martyrologium rzymskie" wspomina jego śmierć męczeńską w Kartaginie razem ze 124 towarzyszami. Być może współmęczennicy ponieśli śmierć podczas tego samego prześladowania, ale w różnych miejscowościach.

30 październik
Bonawentury, Zenobii, Przemysława, Edmunda, Saturnina, Gerarda, Marcelego

Bł. Benwenuta Bojani (1255-1292). urodziła się w Cividale del Friuli (północne Włochy). Była siódmą córką włoskiego szlachcica. Została tercjarką dominikańską. Podejmowała surowe umartwienia. Obdarowana szczególnymi łaskami Boga. Beatyfikowana przez Klemensa XIII w 1765 roku.

31 październik
Alfonsa, Krzysztofa, Urbana, Saturnina, Wolfganga, Antoniny, Augusta

Św. Alfons Rodriguez (1531-1617). Urodził się w rodzinie kupca w Segowii (Hiszpania). Po śmierci ojca prowadził rodzinne przedsiębiorstwo. W wieku 17 lat ożenił się. Siedem lat później stracił żonę i dwoje dzieci. Dwukrotnie rozpoczynał studia teologiczne, niestety bez powodzenia. W 1571 roku wstąpił do jezuitów. Jako brat zakonny przez 40 lat pełnił funkcję furtiana kolegium w Palma na Majorce. Zasłynął z uprzejmości, dobroci i cierpliwości. Był mężem surowych umartwień i ciągłej modlitwy. Wzniósł się na szczyty modlitwy mistycznej. W roku 1825 beatyfikowany Kanonizował go Leon XIII (1888).

Historia

Historia:
Parafia powstała w 1925 r. w wyniku podziału par. św. Krzyża. Kościół wybudowano w latach 1923-25 staraniem ks. prałata Józefa Kubisa. Konsekr. 26 X 1925 r. przez kard. A. Bertrama. Z par. wywodzi się ks. bp Jan Bagiński, biskup pomocniczy w Opolu.

Liczba mieszkańców: 17000

Inne kościoły: seminaryjno-akademicki, pw. św. Jadwigi

Kaplice: w klasztorze Sióstr Służebnic NSJ, w szpitalu Ginekologiczno-Położniczym

Domy zakonne: Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusa w Opolu

Miejscowości i ulice należące do Parafii: 1 Maja (numery od 10 i od 31), Armii Krajowej (numery od 5), Asnyka Budziszyńska, Cementowa, Dekabrystów, Dmowskiego, Dolnośląska, Drzymały, Duboisa, Fabryczna, Gabrieli Zapolskiej, Zgorzelecka, Ziemi Lubuskiej, Lubelska, Gdańska, Głogowska, Górnośląska, Jeleniogórska, Jakuba Kani, Kaszubska, Kasprowicza, Katowicka (numery 2-62 i 1-79), Kłodzka, Kolejowa, Kościuszki (numery od 16 i od 23), Kraszewskiego, Kujawska, Legnicka, Ligonia, Łowicka, Łódzka, Małopolska, Mazowiecka, Mazurska, Karola Miarki, Mickiewicza, Norwida, Orląt Lwowskich, Orzeszkowej, Ozimska (numery od 48 i od 47 do 163), Plebiscytowa, Pomorska, Poznańska, Prusa, Przemysłowa, Rejtana, Robotnicza, Rodziewiczówny, Sandomierska, Skromna, Słowackiego, Słubicka, Stalmacha, Szczecińska, Śląska, Wapienna, Warsztatowa, Warszawska, Wielkopolska.

Szkoły: LO nr 3, Zespół Szkół Elektrycznych, Zespół Szkół Ekonomicznych, Szkoła Zawodowa, PG nr 4, PG nr 5, PSP nr 2, PP nr 6, PP nr 14, PP nr 21, PP nr 42.

Historia parafii
Niniejszy artykuł jest oparty w większości na pracy naszego Parafianina ks. bpa Jana Bagińskiego wydanej z okazji 50 - lecia istnienia Parafii i Kościoła w 1975 roku. Bóg zapłać Księdzu Biskupowi za ówczesny trud zebrania materiałów archiwalnych, przeprowadzanych rozmów ze świadkami tych wydarzeń i sumienne opracowanie historii budowy naszej świątyni i początków Parafii.

Nieudane próby budowy kościoła na przełomie XIX i XX wieku
Następujący po sobie, na przełomie XIX i XX wieku, proboszczowie parafii św. Krzyża w Opolu bacznie śledzili ciągły rozwój miasta i zdawali sobie sprawę, że budowa nowej świątyni jest nieodzowna. Kościół parafialny stawał się za ciasny i dla wielu katolików zbyt odległy. Nic więc dziwnego, że kilkakrotnie rozpoczynali starania o wybudowanie nowej świątyni. Wymienię kilku ostatnich przed budowniczym kościoła Ks. prałatem Józefem Kubisem.


Ks. proboszcz Wrzodek w styczniu 1897 r. pozyskał dla sprawy przychylność Magistratu i Rady Miejskiej. Przedstawiono mu dwie oferty placu pod budowę. Pierwszą przedstawił radny miejski Baydel. Część swojej posesji położonej pomiędzy ul. Krakowską a ul. Reymonta o powierzchni 3 000 m2 pragnął odsprzedać po 5 marek za m2.


Równocześnie miasto przedstawiło drugą ofertę - plac na przewidywanym nowym rynku na wschód od pl. Thaelmana. Parafia wybrała drugą ofertę. W tym samym czasie architekt z Bytomia Jackich zaoferował parafii gotowy plan budowy kościoła, wg którego już wybudowano w r. 1887 kościół św. Trójcy w Bytomiu. Dnia 3. 10. 1897 r. kardynał Kopp zatwierdził lokalizację kościoła i projekt Jackicha a następnie w dniu 29. 8. 1899 r. podpisała parafia kontrakt z miastem odnośnie parceli pod budowę kościoła i plebani. Niestety budowa jednak z miejsca nie ruszyła. Zwłokę spowodowała rezygnacja z parafii ks. Wrzodka w 1900 r.


Ks. proboszcz Myśliwiec, następca ks. Wrzodka, przejął plany budowy i lokalizację - jego zdaniem nie najszczęśliwszą oraz bardzo skromne fundusze. Budowy nie mógł rozpocząć, gdyż władze państwowe nie odpowiadały na jego wniosek z 1901 r. o pozwolenie na rozpoczęcie budowy.


Po śmierci ks. Myśliwca, nowy proboszcz ks. Abramski zdołał nieco sprawę posunąć naprzód. W dniu 22. 10. 1909 r. zawarł nowy kontrakt z miastem, jako uzupełnienie kontraktu z r. 1899. Miasto przekazało parafii posesję 7487 m2 bezpłatnie pod budowę kościoła pomiędzy ul. Katowicką a ul. K. Miarki, oraz posesję 3446 m2 po dwie marki za m2 pod budowę plebani i domu dla kościelnego.


Nowy projekt kościoła i zabudowań parafialnych wykonał architekt Welz z Berlina - Wilmersdorf. Dostarczył go parafii i otrzymał zapłatę w 1913 roku. Koszt budowy kościoła 900 000 marek zakwestionowała rejencja, żądając zmiany projektu takiej aby koszt nie wynosił więcej niż 625 000 marek. Te żądania poparł również biskup. Welz projekt zmienił i otrzymał polecenie budowy. Budowy jednak nie zrealizowano z powodu wybuchu I wojny światowej. Welz, którego projektu kościoła nie zrealizowano, a który został poszkodowany przez inflację, wnosił liczne skargi przeciw radzie kościelnej z powodu utraconego zysku. Skargi te parafii przyniosły wiele przykrości a oskarżycielowi żadnej korzyści. Na skutek działań wojennych sprawa budowy kościoła i rozpoczęte prace przygotowawcze zostały przerwane. Na domiar złego zmarł ks. Abramski, który wiele pracy i serca włożył w przygotowanie tego dzieła. Troska o budowę kościoła czekała na nowego proboszcza. Problem stawał się coraz bardziej naglącym w związku z szybkim rozwojem miasta. Opole stało się stolicą prowincji - przybyły nowe władze. Ustanowiono tu dyrekcję kolei, warsztaty kolejowe zostały tu przeniesione już w 1910 roku. W dniu 7. 6, 1923 r. mieszkało w Opolu 5 341 osób zatrudnionych w kolejnictwie a wśród nich 4 279 katolików. Uchodźcy, którzy przez ustalenie nowych granic państwowych opuścili swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania, przybywali również do Opola. Brakowi mieszkań zapobieżono przez budowę nowych domów i osiedli. Potrzeba nowego kościoła, dla wszystkich stawała się oczywista. Budowa kościoła Nie zniechęcił się istniejącymi trudnościami i niepowodzeniami poprzednika nowy proboszcz ks. Józef Kubis. Po przyjęciu parafii w dniu 13. 12. 1917 r. przyjął on również kwotę 97 550 marek zebranych na budowę kościoła. Już na drugi dzień z tego musiał wypłacić 5 300 marek dla architekta Welza, jako ostatnią spłatę. W następnych latach wiele wniosły zbiórki na kościół, lecz z racji stacjonowania w mieście wojsk angielskich, francuskich i włoskich, budowy nie rozpoczynano. Dopiero 21. 9. 1921 r. zwrócił się ks. Kubis do władz .przedstawiając konieczność budowy kościoła. Konieczność ta była rzeczywiście nagląca. Parafia liczyła wtedy, po odłączeniu Luboszyc, 38 135 dusz, w tym 30 155 w mieście i 8 080 dusz w ośmiu wioskach. Kościół parafialny Św. Krzyża mieścił 3100 osób, a kościół kuracyjny NMP mieścił 1200 osób. W kościele parafialnym odprawiono 4, a w kościele kuracyjnym z powodu mszy gimnazjalnej 3 msze św. Można było zatem pomieścić w obu kościołach w niedzielę tylko 16 000 wiernych, gdy tymczasem nawet według urzędowych ustaleń co niedzieli uczęszczało na mszę św. 20 300 osób. Około 5 000 osób stało po prostu na dworze zimą i latem. Zdarzyło się nawet, że żołnierze nie mogli dostać się do kościoła na mszę dla wojska i musieli z powrotem odmaszerować do koszar. Ks. Kubis zwrócił się więc o pomoc do władz państwowych. Prośbę swoją motywował tym, że przecież państwo przeprowadzając sekularyzację zabrało katolikom kościół Ojców Franciszkanów w Opolu, bez odszkodowania, i przekazało go protestantom. Winno więc w zamian za to dopomóc teraz katolikom wybudować nowy kościół zwłaszcza, że ich liczba ciągle wzrasta. Ks. Kubis podniósł jeszcze inny motyw, dla którego, jego zdaniem, państwo winno wesprzeć budowę. Władze alianckie stacjonujące w Opolu widziały co niedzieli setki modlących się na placu kościelnym, z powodu braku miejsca w kościele. Zbliżał się plebiscyt na Górnym Śląsku. Ludność polska w Opolu była ludnością katolicką, nie mającą kościoła. Bardzo łatwo więc i z uzasadnieniem w rzeczy Polacy mogliby podnieść zarzut, że państwo nie spełnia swoich obowiązków wobec katolickich obywateli. Wydawało się, że argumentacja ks. Kubisa przemówiła do władz państwowych. Dnia 20. 3. 1922 r. minister finansów przyznał parafii milion marek na zakup materiałów budowlanych. Ale już w cztery dni później minister kultu oświadczył, że odrzuca wszelkie dalsze prawne zobowiązania państwa wobec parafii. Parafia posiadała więc pieniądze w kwocie nieco ponad milion marek a potrzebowała 3,5 miliona. Za posiadany milion marek, ks. Kubis musiał czym prędzej zakupić materiały budowlane. Zbliżała się bowiem, po wycofaniu się komisji międzysojuszniczej, plaga inflacji. Na szczęście ks. Kubis zdążył dokonać zakupów. Kupił: 10 000 cetnarów cementu, 700 m3 drzewa, za 300 000 marek żelaza, 250 000 cegieł, 100 000 dachówek. Wybudował kolejkę z zakupionej żwirowni za miastem do placu budowy. Kolejka ta była czynna do czerwca 1923 r. Potem już nie mógł opłacić zaprzęgu. W listopadzie 1922 r. przebywał w Opolu minister Golitz. Ks. Kubis w przeprowadzonej z nim rozmowie uzyskał przyznanie 30 milionów marek z funduszu powszechnego (dolar równał się wtedy 8 000 marek). Obecnie, ponieważ władze państwowe przejęły na siebie większość kosztów budowy, przyjęły również nadzór nad budową. Z projektu architekta Welza zrezygnowano. Nowy projekt kościoła przygotowano w dziale budownictwa Pruskiego Ministerstwa Finansów pod kierunkiem tajnego nadradcy budowlanego Kicktona. Kierownictwo zaś budowy spoczywało w rękach radcy rządu i budowy Recka. W pertraktacjach z Kicktonem rozstrzygnięto ostatecznie sprawę placu budowy. Zdecydowano się na wybudowanie kościoła na wzniesieniu położonym na wschód od ul. Katowickiej i na północy od ul. Karola Miarki. Uważano, że na tym miejscu kościół będzie właściwie wkomponowany w tę dzielnicę miasta i przyczyni się do jej upiększenia. Otoczenie kościoła z dwóch stron będą stanowiły bloki budynków szkolnych. Uważano, że podniesione (częściowo sztucznie przez nawiezienie ziemi) położenie kościoła umożliwi budowę schodów i założenie tarasów oraz, że zostanie przez to podkreślona godność świątyni. Z powodu braku cegieł i ze względu na miejscowy przemysł cementowy zdecydowano się na budowę betonową z wewnętrznym wyłożeniem cegłą. Projekt Kicktona zatwierdził 28. 4. 1923 r. kardynał Bertram. Doradzał, aby na razie ze względu na braki finansowe nie wykonywać wieży i sygnaturki. Prace te można by wykonać w późniejszym okresie budowy. W dniu 23. 4. 1923 r., w uroczystość św. Wojciecha, dokonano pierwszego wykopu pod budowę nowego kościoła. Rozpoczęła się mozolna praca. Niestety nie mogła być w pełni kontynuowana, gdyż w lipcu tego roku ustały dotacje państwowe. Zwolniono robotników z wyjątkiem dwudziestu. Opłacano ich z pożyczki zboża. Jedynym źródłem dochodu były teraz niedzielne kolekty, nawet wysokie. Ciągle jednak szalała inflacja. W tej sytuacji kolekty niedzielne wystarczyły zaledwie na opłacenie dwóch robotników. Praca na budowie ustawała. Ks. Kubis porozumiał się wówczas z ks. prałatem Uliczką, dobrze widzianym przez władze państwowe, prosząc go o wstawiennictwo. Ks. Uliczka interweniował u ministra finansów - skutecznie. Wypłacono parafii w październiku 1923 r. 10 bilionów, 4465 miliardów marek, w listopadzie 238 bilionów, w grudniu 270 bilionów, 968 002 miliardy marek. Astronomiczne te sumy w okresie inflacji miały wartość 3 600 dolarów. Nadto na kościół ofiarował 10 000 litrów papież PIUS XI, który jeszcze jako komisarz apostolski mieszkał latem 1920 r. na plebanii opolskiej. Pewną sumę dolarów ofiarował na kościół kard. Bertram, a także sam ks. Kubis oddał kościołowi dolary otrzymane jako honorarium autorskie za artykuły umieszczane w amerykańskich czasopismach kościelnych. Znaczne ofiary, mimo ciężkich czasów, złożyli na kościół wierni parafii. W Boże Ciało dnia 19 czerwca 1924 r. na budowie położono kamień węgielny. Opisano w nim aktualną sytuację kościelną, gospodarczą i polityczną, uważając ją za bardzo krytyczną, bo: "w kraju zapanowało bezrobocie i nędza... papierowe pieniądze bez wartości...". W połowie grudnia budowę podprowadzono już pod dach. Zebrano potrzebny materiał budowlany do dalszych prac. Na wykończenie wnętrza kościoła zaciągnięto pożyczkę w zarządzie prowincji śląskiej w wysokości 15 000 marek, a darowizny i zbiórki przyniosły 30 000 marek. Powoli dzieło uchodzące za niemożliwe do wykonania, z racji niezwykle trudnej sytuacji gospodarczej, dobiegało końca. Zaangażowanie parafian ujawniło się nie tylko w ofiarach pieniężnych, lecz również w pracy przy budowie kościoła. I tak np. gospodarze z Gosławic dostarczyli 20 furmanek, a gospodarze z Półwsi, Wójtowej Wsi i Szczepanowie dostarczyli 30 furmanek, aby całe drzewo przewieźć z lasu na plac budowy. W budowie brały udział przedsiębiorstwa i firmy. Prace ziemne, murarskie, betoniarskie wykonała firma Kaller i Stehnik z Bytomia, pod nadzorem majstra Statkowa. Roboty ciesielskie wykonała firma Buhl i Waletzko z Nowej Wsi Królewskiej. Roboty blacharskie wykonała firma Emmerling z Opola, roboty dekarskie wykonał mistrz dekarski Dudel z Opola, roboty szklarskie bracia Solga z Opola, roboty stolarskie bracia Ehl z Opola, roboty szklarskie firma Seiler z Wrocławia. Okna w prezbiterium wykonał witrażysta Lauterbach z Hannoveru, roboty kamieniarskie wykonał rzeźbiarz Knauer z Opola, a dzwony firma Schilling i Lattermann z Apolda. Wśród szczególnych fundatorów budowy, obok wspomnianych już poprzednio, należy wymienić: - przemysł wapienny w Opolu, który prawie połowę materiałów dostarczył za darmo, - rolników parafii, którzy wszystkie cegły i drzewo zwieźli za darmo. W zwózce brali również udział rolnicy z Chrząstowic, Lubooszyc i Kępy. Pomagały także majątki ziemskie z Półwsi i z Chmielowic, - pracowników warsztatów kolejowych, którzy wybudowali specjalną kolejkę przez pola na plac budowy z żwirowni. Wielka była liczba dobrodziejów i ofiarodawców. Nauczyciele przynosili co miesiąca cegiełkę swoją i swojej klasy. Nauczycielki wraz ze swymi uczennicami pomagały przy przygotowaniu wewnętrznego wyposażenia kościoła. Wielki dzwon ufundował katolicki związek kupców, drugi dzwon cech rzeźników, trzeci cech piekarzy, a czwarty ufundował piekarz Lopatta. Podczas budowy kościoła dało się zauważyć szlachetne współzawodnictwo biednych i bogatych. Kościół jest dziełem wspólnoty przejętej Bogiem. Nowopowstała świątynia została wybudowana w stylu bazylikowym, nowoczesnym. Posiada trzy nawy, jedną nawę poprzeczną, jedną wieżę po stronie zachodniej, sufit świątyni drewniany, kasetonowy. Dnia 26. 10. 1925 r. kardynał Adolf Bertram konsekrował kościół i ołtarz główny ku czci Boga Wszechmogącego, Przeczystej Dziewicy Maryi, Wszystkich Świętych i Apostołów Piotra i Pawła. W ołtarzu złożył relikwie św. Klementyny i Diodory. Wyposażenie wnętrza kościoła Gdy w 1925 r. przejął parafię ks. proboszcz Franciszek Sonnek czekały na niego dwa poważne zadania: wyposażenie wnętrza kościoła i zorganizowanie parafii. Do obydwu zadań podszedł z wielką gorliwością. W dniu 26. 10. 1925 r. odbyła się na plebani u ks. Kubisa narada, w której wzięli udział: ks. Sonnek, tajny nadradca Kickton, art. rzeźbiarz Schreiner i kierownik budowy radca rządu Reck. Tematem obrad było wyposażenie wnętrza kościoła. Postanowiono, że Schreiner przygotuje projekt ołtarza głównego z figurami apostołów opartymi na wzorach wczesnochrześcijańskich oraz utrzymane w tym samym stylu dwa ołtarze boczne. Jemu również powierzono zaprojektowanie Drogi Krzyżowej jako obrazów plastycznych oraz krypty Bożego Grobu. Dłużej zastanawiano się nad malowaniem kościoła. Przyjęto propozycję Kicktona aby sklepienie wymalować w bogatych, silnych kolorach, natomiast ściany utrzymać w prostych, ciepłych tonacjach kamiennych. Kościół wymalował prof. Ernest Fey z Berlina-Lichterfelde wraz z swoim pomocnikiem Leszczyńskim w roku 1927. W tymże roku powietrzne ogrzewanie kościoła zainstalowała firma Kori z Berlina. Jak chodzi o ołtarze, Schreiner wykonał tylko dwa boczne. Główny ołtarz powierzono art. Kurtowi Spribille. Wykonał go w roku 1930 i w tymże roku na Boże Narodzenie odbyła się konsekracja ołtarza. Drogę Krzyżową wymalował w roku 1928 prof. Kasper Schleibner z Monachium. Małe organy dla kościoła zdobył jeszcze w roku 1925 ks. Kubis w seminarium nauczycielskim w Pilchowicach. Nowe organy zostały wybudowane przez Berschdorfa z Nysy w r. 1929. Poświęcenia organów dokonano w lutym 1929 r. Plebania Ks. prof. Hoffmann pisze, że plebania została wybudowana z pieniędzy pochodzących z podatku mieszkaniowego i że w czerwcu 1925 r. była już gotowa. Koszt budowy plebanii wyniósł 79 194 marki a koszt zabudowań gospodarczych 3 331 marek. Ustanowienie parafii W dniu 22 stycznia 1925 roku kard. Betram ustanowił z dniem 1 maja 1925 roku parafię św. św. Piotra i Pawła we wschodniej części miasta Opola z części parafii macierzystej św. Krzyża. Zatwierdzenie państwowe nastąpiło 8 kwietnia 1925 r. Pierwszy proboszcz ks. Fr. Sonnek został mianowany 25. 8. 1925 r. Kilkakrotnie zmieniano granice parafii. Pierwszy raz w roku 1933 kiedy to ustanowiono z dniem 1. 4. 1934 r. kurację Gosławice i przyłączono do niej z parafii św. Ap. Piotra i Pawła Kolonię Gosławicką. Drugi raz w związku z utworzeniem parafii N. M. P. w Opolu dnia 8. 5. 1934 r. i jeszcze raz zmieniono granicę północną parafii 19. 10. 1939 r. Liczba parafian Przy erekcji liczyła parafia św. Ap. Ap. Piotra i Pawła 8 000 dusz. Odstąpiono do Gosławic 1 200 dusz, do parafii NMP 2 000 dusz. Mimo to w roku 1939 znowu parafia liczyła 11 500 dusz. Po drugiej wojnie światowej na skutek zniszczeń budownictwa i wymiany ludności liczba jej początkowo wynosiła ok. 7 000 dusz. Ilość parafian z roku na rok wzrastała.

Bierzmowanie

W naszej diecezji obowiązuje Instrukcja Biskupa Opolskiego o przygotowaniu do bierzmowania.

Ksiądz Biskup w Instrukcji podkreśla, że „miejscem właściwym przygotowania do przyjęcia sakramentu bierzmowania jest parafia do której kandydat przynależy”. Według instrukcji termin bierzmowania zostanie przesunięty na okres wielkanocny (czas przygotowania na Zesłanie Ducha Świętego).

O miejscu bierzmowania nie powinna decydować przynależność do danej szkoły. Wobec przesunięcia terminu, w praktyce, dana klasa niedługo po bierzmowaniu przestanie istnieć. Stąd jednym z celów przygotowań jest umiejscowienie kandydata we własnej parafii. Instrukcja daje możliwość prowadzenia „Dzienniczka kandydatów”. To już znana młodzieży praktyka.

W związku z usunięciem gimnazjów i powrotem do 8-klasowej szkoły podstawowej, przygotowanie do bierzmowania ma docelowo obejmować klasy VI, VII i VIII szkoły podstawowej. W tym roku szkolnym, przygotowanie będzie obejmowały klasy: VI i VII (pierwszy rok przygotowań), II gimnazjum (drugi rok przygotowań), III gimnazjum (trzeci rok przygotowań).

Ponadto Instrukcja zachęca, aby imię z bierzmowania nawiązywało do imienia chrzcielnego (chyba, że to jest wyraźnie niechrześcijańskie), zaś jako świadka preferuje rodzica chrzestnego.

Spotkania do bierzmowania w roku szkolnym 2018/2019 będą się odbywały:

kl. VI szkoły podstawowej:

kl. VII i VIII: raz w miesiącu w poniedziałek, wtorek, środę lub czwartek o 17:00

kl. III gim: 

Menu duchowe

bibliabrewiarzminutacytatswieci

kancelaria

msze

spowiedz

Kancelaria czynna
Poniedziałek 9.00-12.00 oraz 16.00-18.00
Wtorek 9.00-12.00 oraz 16.00-18.00
Środa 9.00-12.00 oraz 16.00-18.00
Czwartek 9.00-12.00
Piątek 9.00-12.00

Msze św. w niedziele:
18.30 (sobotni wieczór),
w niedzielę: 6.30, 8.00, 9.30, 11.00 (dla dzieci), 12.30, 15.00, 18.30, Nieszpory 17.45

W tygodniu:
6.45, 7.30 (pogrzebowa), 8.00, 18.30

Sakrament Pokuty
Codziennie podczas Mszy św.
W sobotę od godz. 17.00 do 18.30
W niedzielę 15 minut przed Mszą św. dla tych, którzy nie mogli skorzystać z tego sakramentu w tygodniu.

Protokoły przedślubne
spisywane są w czwartki w godz. 19.00-20.00